87.

87

Przeszłość – Persephone Goddess

Persephone siedziała na ławce w korytarzu szpitala, wpatrując się w swoje dłonie. Pulsująca pustka, która wypełniła ją po śmierci Ophelii, wciąż tam była – tępy, ciągły ból za mostkiem. Maise została z babcią Zoyą w szpitalnym pokoju, a Persephone potrzebowała chwili. Tylko chwili.

Ophelia przed śmiercią patrzyła na Persephone. Rozpoznawała kogoś. Kogoś, kto przypominał jej... kogo?

Persephone zamknęła oczy i wyobraziła sobie tę scenę. Stara kobieta, która przez lata tkwiła w wegetatywnym stanie, nagle otwiera oczy. Patrzy na wnuczkę swojej przyjaciółki. I w tym spojrzeniu jest coś – rozpoznanie, przerażenie, może nawet nadzieję.

– Perse? – Głos Brix wyrwał ją z zamyślenia. – Hej, znalazłam cię.

Persephone uniosła głowę. Brix stała przed nią w swoim kolorowym swetrze – żółto-zielonym, jak zawsze – ale jej uśmiech był dzisiaj nieco słabszy. Dołeczki w policzkach pojawiły się, ale oczy miała zmęczone.

– Jak się czujesz? – zapytała Brix, siadając obok niej na ławce. Jej czarne, falowane włosy opadły na ramiona, gdy pochyliła się, by zobaczyć twarz Persephone.

– Dobrze – odpowiedziała Persephone automatycznie, prostując plecy. – Co porabiasz?

Brix wzruszyła ramionami, bawiąc się kosmykiem włosów.

– No wiesz, babcia Zoya śpi. Pielęgniarki mówią, że to normalne po... no, po wszystkim. – Urwała, jakby szukała odpowiednich słów. – Pomyślałam, że może chciałabyś... nie wiem, zrobić sobie przerwę? Od tego wszystkiego?

Persephone spojrzała na nią. Brix unikała jej wzroku, wpatrując się w swoje dłonie. Mały tatuaż papugi na lewym nadgarstku wydawał się nienaturalnie jaskrawy w szpitalnym świetle.

– Masz na myśli coś konkretnego? – zapytała Persephone swoim równym, spokojnym głosem.

– No tak! – Brix uśmiechnęła się szerzej, ale Persephone zauważyła, że nie sięga to jej oczu. – Dziadek Everett dzwonił. Powiedział, że dzisiaj Eleanor ma dzień klarowności. Pielęgniarka Blake powiedziała mu to rano. Myślałam, że może... może pójdziemy tam razem? Wiesz, żebyś mogła porozmawiać z babcią, kiedy jeszcze cię poznaje.

Persephone poczuła ucisk w gardle. Dzień klarowności. Ostatnio rzadko się to zdarzało. Ostatni raz Eleanor rozpoznała ją... kiedy? Trzy miesiące temu? Cztery?

– To świetny pomysł – powiedziała cicho.

– Naprawdę? – Brix odwróciła się do niej, a w jej bursztynowych oczach pojawił się prawdziwy entuzjazm. – Ojej, to super! Zadzwonię po taksówkę, okay? Dziadek Everett już tam jedzie, spotykamy się na miejscu.

Persephone kiwnęła głową. Wstała z ławki, wygładzając spódnicę. Jej ruchy były precyzyjne, kontrolowane, nawet gdy w środku czuła wszystko inne niż spokój.

– Będę za piętnaście minut – powiedziała. – Muszę tylko... sprawdzić coś u Maise.

– Jasne, jasne! – Brix już wyciągała telefon. – Ja już zamawiam. To zobaczymy się tam!

Persephone odeszła powoli korytarzem, mijając drzwi szpitalnych pokoi. Za jednymi z nich leżała babcia Zoya. Za innymi – puste łóżka, czekające na nowych pacjentów. Szpital pachniał antyseptyką i czymś słodkim, co mogło być perfumami pielęgniarki albo zapachem płynu do płukania ust. Persephone nie lubiła tego zapachu. Był zbyt sterylny, zbyt sztuczny.

Kiedy dotarła do pokoju Maise, zatrzymała się w drzwiach. Maise siedziała przy łóżku babci Zoyi, trzymając ją za rękę. Stara kobieta spała, jej oddech był płytki, ale równy. Maise podniosła głowę, gdy usłyszała kroki Persephone.

– Hej – szepnęła.

– Brix zaproponowała, żebym odwiedziła babcię Eleanor – powiedziała Persephone cicho, wchodząc do pokoju. – Pielęgniarka mówi, że ma dzień klarowności.

Maise skinęła głową, choć jej oczy pozostały puste, załamane.

– To dobrze. – Urwała. – Powinnaś tam być.

– Zadzwonię do ciebie wieczorem.

Maise nie odpowiedziała, tylko ściszyła dłoń babci Zoyi. Persephone została w drzwiach jeszcze chwilę, patrząc na przyjaciółkę. Wiedziała, że Maise potrzebuje czasu. Że śmierć Ophelii coś w niej złamała. Ale nie wiedziała, jak jej pomóc.

Persephone wyszła z pokoju i skierowała się do wyjścia. Dzień był szary, pochmurny, typowy dla października. Powietrze pachniało wilgocią i gnijącymi liśćmi. Kiedy wsiadała do taksówki, myślała o Ophelii. O tym, jak patrzyła na Maise. O tym, co mogła widzieć.

Taksówka ruszyła, a Persephone oparła głowę o szybę. Miasto przesuwało się przed jej oczami – szare budynki, kolorowe parasole przechodniów, jesiennie złote drzewa. Wszystko to wydawało się odległe, jakby oglądała je przez grubą warstwę wody.

Dom Starców Złota Jesień znajdował się na przedmieściach, około dwudziestu minut jazdy od centrum. Kiedy taksówka zatrzymała się przed budynkiem, Persephone zauważyła dziadka Everetta stojącego przy wejściu. Miał na sobie swoją ulubioną koszulę w zielono-niebieskie wzory, a jego siwe włosy, splecione w luźny warkocz, opadały na ramiona. Długa broda była dzisiaj szczególnie zadbana, jakby specjalnie się przygotował do wizyty.

– Persephone! – zawołał, kiedy wysiadła z taksówki. Jego głos był donośny, jak zawsze, mimo że stał zaledwie kilka metrów dalej. – Uch, uch, w końcu jesteś!

Persephone podeszła do niego i uścisnęła go delikatnie. Pachniał starym papierem i czymś słodkim – może ciastkami, które jadał na śniadanie.

– Dziadku – powiedziała cicho. – Jak się czujesz?

– Co? – Nachylił się ku niej, mrużąc oczy. – Nie słyszę cię, moje dziecko!

– Pytałam, jak się czujesz! – powtórzyła głośniej, patrząc mu prosto w oczy.

– Ach! – Uśmiechnął się szeroko, pokazując zęby, które z wiekiem stały się nieco krzywe. – Dobrze, dobrze! Pielęgniarka Blake powiedziała, że Eleanor dzisiaj... jak to powiedziała... uch, no wiesz, że ona wie, kim jestem!

Persephone poczuła ukłucie w sercu. Dzień klarowności. Oznaczał, że babcia będzie wiedziała, kim są. Że będzie mogła z nimi porozmawiać. Że będzie... sobą.

– Brix już w środku? – zapytała.

– Co?

– Brix! Czy Brix już jest w środku?!

– Ach, tak, tak! – Dziadek Everett pokiwał głową. – Poszła pogadać z tą różowowłosą pielęgniarką. Miła dziewczyna, ta Brix. Uch, bardzo miła.

Persephone uśmiechnęła się lekko. Dziadek zawsze lubił Brix, może dlatego, że jej głośna, radosna natura pasowała do jego własnej. W przeciwieństwie do Persephone, która była zbyt cicha, zbyt powściągliwa.

Weszli do środka. Dom Starców Złota Jesień pachniał jak zawsze – dezynfekcją, wilgocią i czymś słodkim, co mogło być perfumami pacjentek albo zapachem kwiatów stojących w wazonach na korytarzu. Światło wpadało przez brudne szyby, tworząc blade plamy na podłodze.

Brix stała przy recepcji, rozmawiając z pielęgniarką Blake. Blake była młodą kobietą o atletycznej budowie ciała i pastelowo różowych włosach związanych w kok na czubku głowy. Jej niebieskie oczy były uważne, a na ustach błąkał się profesjonalny, lekko smutny uśmiech.

– O, już są! – Brix machnęła do nich ręką, a jej kolorowy sweter zalśnił w sztucznym świetle. – Blake właśnie mi mówiła, że Eleanor czeka na nas w swoim pokoju!

Pielęgniarka Blake podeszła do nich, zatrzymując się kilka kroków od Everetta i Persephone. Jej identyfikator z imieniem kołysał się lekko przy każdym ruchu.

– Dzień dobry – powiedziała spokojnym, profesjonalnym głosem. – To wspaniale, że przyszliście. Eleanor ma dzisiaj bardzo dobry dzień. Rozpoznaje personel, pamięta, co jadła na śniadanie... to rzadkie w jej stanie.

– Czy ona... – Persephone urwała, szukając odpowiednich słów. – Czy ona będzie wiedziała, kim jesteśmy?

Pielęgniarka Blake skinęła głową.

– Według wszystkiego, tak. Ale proszę pamiętać, że to może być chwilowe. Te momenty klarowności przychodzą i odchodzą. Czasami trwają kilka godzin, czasami tylko kilka minut.

Dziadek Everett pokiwał głową, choć Persephone podejrzewała, że nie dosłyszał wszystkiego.

– Możemy do niej wejść? – zapytała Persephone.

– Oczywiście. – Pielęgniarka Blake uśmiechnęła się cieplej. – Jest w swoim pokoju. Powiedziałam jej, że przyjdziecie. Czeka na was.

Persephone spojrzała na dziadka. Jego oczy – małe, ciemne, głęboko osadzone w siatce zmarszczek – błyszczały czymś, co mogło być nadzieją albo łzami. Trudno było powiedzieć.

– No to chodźmy – powiedziała Brix, biorąc głęboki oddech. Jej uśmiech był szeroki, ale Persephone zauważyła, że bawi się kosmykiem włosów – znak, że była zdenerwowana. – To będzie piękne spotkanie!

Ruszyli korytarzem. Drzwi pokoi mijały ich jeden po drugim – niektóre otwarte, inne zamknięte. Za niektórymi słychać było cichy szum telewizorów, za innymi – kaszel albo ciche rozmowy. Persephone szła powoli, kontrolując każdy krok. Jej serce biło szybciej niż zwykle, choć na zewnątrz wydawała się spokojna.

Pokój babci Eleanor znajdował się na końcu korytarza, od strony ogrodu zimowego. Kiedy podeszli bliżej, Persephone zauważyła, że drzwi są uchylone. Przez szparę widziała wnętrze – zabrudzone okna, przez które wpadało szaro-fioletowe światło zmierzchu, mały stolik przy łóżku, a przy nim...

Eleanor stała przy oknie. Jej szerokie plecy były pokryte białym swetrem – nie różowym, jak zwykle – a spódnica miała ten sam odcień. Włosy były splecione w dwa warkocze, szare, przetykane pasemkami dawnej czerni, spływające na ramiona. Wyglądała... spokojnie.

Persephone zatrzymała się w drzwiach. Dziadek Everett stanął obok niej, a Brix z tyłu, zostawiając im przestrzeń.

– Eleanor? – głos Everetta był cichszy niż zwykle, prawie szept.

Kobieta przy oknie odwróciła się powoli. Jej ruchy były płynne, nie mało sztywne jak zazwyczaj. Kiedy jej wzrok padł na Everetta, coś zmieniło się w jej twarzy. Zmarszczki wokół oczu pogłębiły się, ale nie od starości – od uśmiechu.

– Everett? – zapytała, a jej głos był jasny, wyraźny, nie zamazany chorobą. – To naprawdę ty?

Dziadek Everett ruszył do niej, niepewnie, jakby bał się, że to sen.

– Tak, to ja – powiedział, a jego głos się załamał. – Uch, Eleanor, to ja.

Eleanor wyciągnęła do niego ręce. Kiedy się spotkali, objęła go mocno, przyciskając twarz do jego klatki piersiowej. Everett pogładził jej włosy, powtarzając cicho:

– Uch, uch, jesteś tutaj. Jesteś tutaj.

Persephone stała nieruchomo, obserwując scenę. Jej gardło było ściśnięte, a dłonie zacisnęły się w pięści. Nie płakała – nie pozwalała sobie na to – ale czuła, jak coś w niej pęka.

Brix stała obok, milcząca. Jej zwykle ruchliwe ręce były nieruchome, a uśmiech zniknął z jej twarzy.

Eleanor i Everett odsunęli się od siebie, ale wciąż trzymali się za ręce. Eleanor zaśmiała się – dźwięcznym, radosnym śmiechem, którego Persephone nie słyszała od lat.

– Wyglądasz na zmęczonego – powiedziała, dotykając jego policzka. – I nie ogoliłeś się dzisiaj.

– Co? – Everett nachylił się ku niej.

– Mówię, że potrzebujesz golenia! – powtórzyła głośniej, śmiejąc się ponownie.

Everett też się zaśmiał – głębokim, dudniącym śmiechem, który wypełnił mały pokój.

– Uch, wciąż mi wypominasz! – Potrząsnął głową, ocierając oczy wierzchem dłoni. – Wciąż ta sama Eleanor.

Stali tak przez chwilę, patrząc na siebie. Pięć minut – Persephone liczyła czas w myślach – pięć minut szczęścia, które wydawało się wiecznością. Eleanor i Everett rozmawiali, śmiali się, wspominając rzeczy, które Persephone nie rozumiała. Coś o ich pierwszej randce. Coś o błędzie w nazwisku na zaproszeniu ślubnym. Coś o Matthew, ich synie, ojcu Persephone.

W końcu Eleanor odwróciła się w stronę Persephone. Jej oczy – kiedyś tak podobne do oczu Persephone, teraz zamglone wiekiem – zatrzymały się na wnuczce.

– Persephone – powiedziała cicho. – Moja mała Persephone.

Persephone podeszła do niej powoli, kontrolując każdy krok. Kiedy stanęła przed babcią, Eleanor wyciągnęła do niej ręce.

– Podejdź, dziecko – powiedziała. – Niech cię przytulę.

Persephone pozwoliła się wyściskać. Ciało babci było drobne, kruche, ale uścisk był zaskakująco mocny. Pachniała lawendą i czymś słodkim – może kremem, którego używała.

– Wyrosłaś na piękną kobietę – szepnęła Eleanor do jej ucha. – Twoja matka byłaby z ciebie dumna.

Persephone nie odpowiedziała. Co mogła powiedzieć? Że matka nie byłaby dumna? Że matka ledwo zauważała jej istnienie? Że całe życie starała się zasłużyć na miłość, której nigdy nie otrzymała?

Eleanor odsunęła się, patrząc na nią uważnie.

– Masz pytanie w oczach – powiedziała cicho. – Co chciałabyś mnie zapytać, dziecko?

Persephone przełknęła ślinę. Tyle pytań. O rodzinę. O przeszłość. O rzeczy, których nigdy nie powiedziała.

– Czy... – zaczęła, ale urwała. – Czy kiedykolwiek... czułaś, że nie należysz do swojej rodziny?

Eleanor zmrużyła oczy, jakby widziała coś, czego Persephone nie pokazywała. Jej dłoń, wciąż trzymająca rękę wnuczki, ścisnęła się lekko.

– Rodzina to nie tylko krew – powiedziała powoli. – To wybór. To miłość, którą dajesz, nie ta, którą otrzymujesz. Rozumiesz?

Persephone pokiwała głową, choć nie była pewna, czy rozumie.

Eleanor uśmiechnęła się, gładząc ją po policzku.

– Jesteś silna, dziecko. Mocniejsza niż myślisz. I jesteś kochana – może nie przez tych, od których oczekujesz, ale przez tych, którzy naprawdę liczą się w twoim życiu.

Persephone poczuła, jak coś w niej pęka. Drugie pęknięcie tego dnia – pierwsze po śmierci Ophelii, teraz to. Jej oczy pozostały suche, ale gardło bolało od wysiłku, jakiego kosztowało ją powstrzymanie łez.

– Dziękuję, babciu – szepnęła.

Eleanor pokiwała głową i odwróciła się w stronę Brix, która stała wciąż przy drzwiach, cicha i nieruchoma.

– A to kto? – zapytała, mrużąc oczy. – Nie poznaję...

Brix wyprostowała się, a uśmiech powrócił na jej twarz – ten jasny, promienny uśmiech, który zawsze miała gotowy.

– Cześć! – powiedziała, podchodząc bliżej. – Jestem Brix! Brix Sterling! Przyjaciółka Persephone!

Eleanor obserwowała ją uważnie. Jej wzrok przesuwał się po twarzy Brix, po jej czarnych, falowanych włosach, po kolorowym swetrze, po małym tatuażu papugi na nadgarstku. Coś w jej oczach zmieniło się – rozpoznanie, ale nie to radosne, które miała wcześniej. Coś innego.

– Sterling – powtórzyła cicho. – Sterling...

Brix pokiwała głową, wciąż się uśmiechając. Ale Persephone zauważyła, że jej ręce drżały lekko.

– Tak! Sterling! Moja babcia to Zoya Sterling, może ją znałaś? Ona...

Eleanor zbladła. Jej twarz, przed chwilą tak pełna życia, stała się nienaturalnie biała. Oczy rozszerzyły się, a usta otworzyły, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie mogła wydusić słowa.

– Nie – szepnęła. – Nie, to nie...

Złapała się za serce. Jej dłoń, kurczowo ściskająca materiał swetra, wydawała się jedyną rzeczą, która trzymała ją w pionie.

– Babcia? – Persephone zrobiła krok w jej stronę. – Babcia, co się dzieje?

Eleanor spojrzała na nią, ale jej oczy widziały coś innego. Coś, czego Persephone nie mogła zobaczyć.

– To ona – szepnęła, a jej głos był ledwo słyszalny. – To ona wróciła...

Jej kolana ugięły się pod nią. Everett rzucił się do niej, próbując ją złapać, ale był za wolny. Eleanor upadła na podłogę, uderzając głową o stolik nocny. Ramka ze zdjęciem spadła ze stolika i rozbiła się o podłogę, rozsypując szkło w drobny mak.

– Eleanor! – krzyknął Everett, padając na kolana obok niej. – Eleanor, co się stało?!

Persephone stała zamarła, obserwując scenę, jakby działo się to w zwolnionym tempie. Brix odstąpiła o krok, a jej twarz była blada jak papier.

Pielęgniarka Blake wpadła do pokoju, prawdopodobnie przyciągnięta hałasem.

– Co się stało?! – zapytała, widząc Eleanor na podłodze.

– Ona... ona zemdlała – powiedział Everett, jego głos drżał. – Ona złapała się za serce i...

Blake klęknęła obok Eleanor, sprawdzając jej tętno i oddech. Jej ruchy były szybkie, profesjonalne, ale Persephone zauważyła, jak z jej twarzy znika nadzieja.

– Nie ma tętna – powiedziała cicho. – Muszę wezwać pomoc!

Wstała i wybiegła z pokoju, zostawiając ich z ciałem Eleanor. Everett siedział na podłodze, trzymając żonę za rękę, powtarzając cicho:

– Uch, Eleanor, nie odchodź, proszę, nie odchodź...

Persephone podeszła do niego powoli. Jej nogi wydawały się obce, jakby nie należały do niej. Kiedy klęknęła obok dziadka, zobaczyła twarz babci. Oczy były zamknięte, usta lekko otwarte, jakby chciała coś powiedzieć. Ale nie wydostało się z nich żadne słowo.

Brix stała wciąż przy drzwiach, nieruchomo. Jej twarz była pusta, a ręce zwisały bezwładnie wzdłuż ciała. Ten promienny uśmiech, który zawsze nosiła, zniknął bez śladu.

Minęły minuty – Persephone nie wiedziała ile – zanim pielęgniarka Blake wróciła z lekarzem i innym personelem. Próbowali reanimować Eleanor, ale Persephone wiedziała, że to na nic. Widziała to w ich oczach, w sposobie, w jaki poruszali się, w ciszy, która zapadała po każdym uderzeniu w klatkę piersiową.

W końcu lekarz wstał, potrząsając głową.

– Przepraszam – powiedział cicho. – Nie udało się jej uratować.

Everett wydał z siebie dźwięk – coś pomiędzy jękiem a szlochem. Pochylił się nad ciałem żony, ukrywając twarz w jej białym swetrze. Jego ramiona trzęsły się od płaczu.

Persephone siedziała obok niego, wciąż klęcząc na podłodze. Nie płakała – nie mogła – ale czuła, jak pustka w niej rozszerza się, połykając wszystko inne.

Brix podeszła do niej powoli, kładąc dłoń na jej ramieniu. Jej dotyk był lekki, prawie niewyczuwalny.

– Perse... – szepnęła, ale nie dokończyła.

Persephone spojrzała na nią. W oczach Brix widziała coś, czego nigdy wcześniej nie widziała – strach. Prawdziwy, głęboki strach.

– Ona mnie rozpoznała – szepnęła Brix. – Albo... albo rozpoznała kogoś we mnie.

Persephone nie odpowiedziała. Wiedziała, że to prawda. Eleanor zareagowała na nazwisko Sterling. Na Brix. Coś w niej – w jej twarzy, w jej włosach, w jej istnieniu – wywołało u babci reakcję. I ta reakcja zabiła ją.

– Co ona powiedziała? – zapytała Persephone cicho. – Przed tym, jak zemdlała?

Brix potrząsnęła głową, a w jej oczach pojawiły się łzy.

– Coś o tym... że ktoś wrócił. Że to ona.

Persephone zamknęła oczy. Ophelia przed śmiercią patrzyła na Maise i rozpoznawała kogoś. Eleanor przed śmiercią patrzyła na Brix i też rozpoznawała kogoś. Dwie staruszki. Dwie śmierci w jednym dniu. Dwie kobiety, które widziały coś w twarzach młodych przyjaciółek Persephone.

Co to oznaczało?

Pielęgniarka Blake podeszła do nich, niosąc koc. Owinęła nim ciało Eleanor, delikatnie zasłaniając jej twarz. Everett wciąż trzymał jej rękę, nie chcąc puścić.

– Musimy zawiadomić rodzinę – powiedziała Blake cicho. – Czy jest ktoś, kogo powinienam zadzwonić?

– Matthew – odpowiedziała Persephone swoim równym, spokojnym głosem, choć w środku czuła chaos. – Mój ojciec. Matthew Goddess.

Blake skinęła głową i odeszła, zostawiając ich samych.

Persephone siedziała na podłodze obok dziadka, patrząc na zakryte ciało babci. Brix stała obok, milcząca i blada. A gdzieś w oddali, w innym szpitalu, Maise siedziała przy łóżku babci Zoyi, nie wiedząc, co się właśnie stało.

Dwie śmierci. Jeden dzień. I pytania, które nie dawały spokoju.

Co Eleanor widziała w Brix? Co Ophelia widziała w Persephone? I dlaczego obie zareagowały tak samo – rozpoznaniem, przerażeniem, i w końcu – śmiercią?

Persephone nie znała odpowiedzi. Ale wiedziała, że musi je znaleźć. Dla babci. Dla dziadka. Dla siebie.

I dla Brix, która teraz stała obok niej, patrząc na swoje dłonie, jakby widziała je po raz pierwszy – jakby bała się tego, co mogą oznaczać.