85.

85

Korytarz szpitalny pachniał antyseptykami i starym linoleum. Brix siedziała na plastikowym krześle, zgarbiona, z dłońmi zaciśniętymi na kolanach. Jej zwykle kolorowe ubranie wydawało się przygaszone pod fluoroscencyjnym światłem, które nie przebijało się przez okna, bo za nimi zapadał już szary, jesienny zmierzch.

Maise stała oparta o ścianę obok, ramiona skrzyżowane na piersi, wzrok utkwiony w punkcie gdzieś nad drzwiami na oddział intensywnej terapii. Jej twarz była nieruchoma, blada pod warstwą porcelanowej cery, a niebieskie oczy puste, jakby patrzyły przez ściany, przez ludzi, przez wszystko, co działo się w tej chwili wokół niej.

Persephone siedziała po drugiej stronie Brix, trzymając przyjaciółkę za rękę. Jej palce drżały lekko, choć starała się zachować spokój. Wiedziała, co to znaczy czekać na wieści o babci. Jej własna babcia Eleanor, z demencją i Alzheimera, powoli znikała każdego dnia, kawałek po kawałku, jak stary obraz, którego farby blakną i kruszą się pod wpływem czasu.

Dziadek Aiden wyszedł z pokoju lekarskiego, zamykając za sobą drzwi cicho, ale z determinacją. Jego ramiona były spuszczone, a twarz miała ten wyraz, który Maise rozpoznała od razu — człowieka, który właśnie usłyszał coś, czego nie chciał usłyszeć, ale musiał to przyjąć.

— Jest stabilna — powiedział, a jego głos brzmiał szorstko, jakby przecierał gardło papierem ściernym. — Płuca... nie są w najlepszym stanie. Ale lekarze mówią, że to kwestia czasu. Musimy czekać.

Brix podniosła głowę, a w jej oczach błysnęło coś, co mogło być nadzieją albo strachem — trudno było powiedzieć, bo oba te uczucia wyglądały podobnie w takim świetle.

— Mogę ją zobaczyć? — zapytała.

Aiden skinął głową powoli, jakby każdy ruch kosztował go wysiłek.

— Tylko na chwilę. Jest bardzo słaba.

Brix wstała, a Persephone puściła jej dłoń. Maise odsunęła się od ściany, pozwalając przyjaciółce przejść. Kiedy Brix i Aiden zniknęli za drzwiami oddziału, Persephone westchnęła cicho i opadła na krzesło, które刚刚 zajmowała Brix.

— Moja babcia też kiedyś trafiła do szpitala — powiedziała cicho, nie patrząc na Maise. — Zanim... zanim zaczęła zapominać, kim jest. Myślałam, że to koniec. Ale ona wróciła do domu.

Maise nie odpowiedziała. Patrzyła na zamknięte drzwi, za którymi zniknęła Brix, i myślała o własnej babci Ophelii, leżącej w domu nieruchomo, z oczami, które czasem otwierały się szeroko, jakby chciały wypuścić coś, co dusiło ją od środka.

— Ale to nie to samo — ciągnęła Persephone, a jej głos drżał lekko. — Z Eleanor... to jest jak... jakby ona umierała każdego dnia. Kawałek po kawałku. Czasem patrzy na mnie i nie wie, kim jestem. A potem nagle mówi coś, co przypomina mi, że ona wciąż tam jest. Gdzieś głęboko.

Maise przeniosła wzrok na Persephone. Jej twarz pozostała nieruchoma, ale coś w jej oczach się zmieniło — błękit stał się głębszy, bardziej skupiony.

— Moja babcia też się zmieniła — powiedziała cicho, prawie szeptem. Jej głos był chłodny, bez barwy, ale Persephone wiedziała, że to nie obojętność. To była zbroja. — Ale ona... ona próbuje mi coś powiedzieć. Nim straciła możliwość mówienia.

Persephone uniosła głowę, a w jej oczach błysnęło zainteresowanie zmieszane z troską.

— Co próbowała ci powiedzieć?

Maise milczała przez chwilę. Jej dłonie, ukryte za plecami, splatały się i rozplatały, choć na zewnątrz wydawała się opanowana.

— Nie wiem — odparła w końcu. — To bez znaczenia.

Persephone znała ten ton. Wiedziała, że Maise właśnie zamknęła drzwi do części siebie, do której nikt nie miał dostępu. Nie naciskała. Zamiast tego sięgnęła do kieszeni i wyjęła paczkę chusteczek, oferując jedną Maise.

Maise marszcząc wąskie czoło, spojrzała na chusteczkę, jakby była obcym obiektem, którego funkcji nie potrafiła rozpoznać. W końcu wzięła ją, choć nie użyła. Po prostu trzymała ją w dłoni, a jej palce gładziły miękką tkanię, jakby szukały czegoś, co mogłoby dać jej ukojenie.

Kiedy Brix wyszła z oddziału intensywnej terapii, jej twarz była blada, ale spokojniejsza. Oczy miała czerwone, jakby płakała, ale teraz była sucha. Usiadła między Maise i Persephone, a one otoczyły ją ramionami, tworząc mały, ciasny krąg wsparcia.

— Ona... ona wygląda tak mało — powiedziała Brix cicho, a jej głos załamał się na ostatnim słowie. — Babcia zawsze była silna. Zawsze. A teraz... teraz wygląda jak... jak...

Nie dokończyła. Nie musiała.

Maise po raz pierwszy odgarnęła włosy z czoła Brix, gest tak delikatny i nieoczekiwany, że Brix uniosła głowę i spojrzała na nią zaskoczona. Maise unikała jej wzroku, ale jej dłoń pozostała na chwilę dłużej na skroni przyjaciółki, zanim się wycofała.

— Będzie dobrze — powiedziała Maise, a jej głos był cichy, chłodny, ale coś w nim brzmiało jak obietnica. — Ona jest silna. Przetrwała zapalenie wyrostka. Przetrwa to.

Brix skinęła głową, choć w jej oczach wciąż czaił się strach.

Persephone ścisnęła dłoń Brix.

— Maise ma rację. Twoja babcia to wojowniczka. Pamiętasz, jak nas straszyła opowieściami o duchach w piwnicy? Miała wtedy osiemdziesiąt lat i wciąż biegała po schodach szybciej niż my.

Brix uśmiechnęła się słabo na to wspomnienie.

— I jak robiła te swoje zupy, które pachniały jak... jak... — zaczęła, ale urwała, bo gardło się jej ścisnęło.

— Jak stare kapcie? — podsunęła Maise, a w jej głosie było coś, co mogło być cieniem humoru.

Brix zachichotała, a z jej oczu wypłynęła łza, którą szybko otarła.

— Tak. Właśnie tak. Ale ona... ona wciąż je robiła. Dla nas. Dla mnie.

Siedziały w ciszy przez chwilę, każda pogrążona we własnych myślach. Korytarz szpitalny wokół nich tętnił życiem — pielęgniarki przechodziły obok, lekarze rozmawiali szeptem, rodziny czekały na ławkach z twarzami pełnymi nadziei lub rozpaczy. Ale w ich małym kręgu czas zdawał się zatrzymać.

— Moi rodzice się rozwodzą — powiedziała nagle Persephone, a jej głos był cichy, prawie nie słyszalny w szumie szpitalnej codzienności. — Mama wyprowadziła się w zeszłym miesiącu. Tata... on próbuje, ale nie wie, jak rozmawiać ze mną. I z babcią Eleanor. Ona czasem nie pamięta, kim on jest. Pyta mnie, gdzie jest "ten miły pan, który przychodzi do nas na obiady". A to jej syn. Jej własny syn.

Brix i Maise spojrzały na nią. Persephone patrzyła w swoje dłonie, które nerwowo wyginała na kolanach.

— Jestem zmęczona — ciągnęła, a w jej głosie brzmiała nuta rezygnacji. — Zmęczona udawaniem, że wszystko jest w porządku. Że to tylko... tylko kolejna zmiana. Że jakoś sobie poradzę.

Maise milczała przez długą chwilę. Jej twarz była nieruchoma, ale jej dłonie, ukryte za plecami, drżały lekko. Wiedziała, co to znaczy udawać. Wiedziała, co to znaczy nosić maskę, która staje się drugą skórą.

— Nie musisz udawać — powiedziała w końcu, a jej głos był tak cichy, że Persephone musiała nachylić się, żeby usłyszeć. — Przynajmniej nie przed nami.

Persephone uniosła głowę, a w jej oczach błysnęło coś, co mogło być wdzięcznością albo ulgą.

— Ale ty zawsze... ty zawsze jesteś taka spokojna — powiedziała szeptem. — Jak ty to robisz?

Maise nie odpowiedziała od razu. Jej wzrok powędrował ku oknu, za którym zapadał zmierzch, a ulice miasta powoli wypełniały się światłami samochodów i latarni.

— Nie jestem spokojna — odparła w końcu, a w jej głosie była nuta czegoś, co brzmiało jak prawda, którą rzadko komu powierzała. — Po prostu... nie mam czasu na to, żeby być czymś innym.

Brix i Persephone wymieniły spojrzenia. Wiedziały, że to najbliższe wyznanie, jakie Maise kiedykolwiek im złoży.

Droga powrotna do domu była cicha. Brix jechała z dziadkiem, który postanowił zostać w szpitalu na noc. Maise i Persephone wróciły autobusem, siedząc obok siebie w milczeniu, każda pogrążona we własnych myślach.

Kiedy autobus zatrzymał się na ich przystanku, Maise wstała pierwsza, pomagając Persephone wstać. Jej dłoń była chłodna, ale pewna.

— Dzięki — powiedziała Persephone cicho, gdy wysiadły. — Że byłaś tam. Ze mną. Z nami.

Maise skinęła głową, nie patrząc na nią.

— To bez znaczenia — odparła, ale w jej głosie brzmiała nuta czegoś, co przeczyło tym słowom.

Rozdzieliły się na rogu ulicy, gdzie Persephone skręciła w stronę swojego domu. Maise patrzyła za nią przez chwilę, jak jej sylwetka znika w półmroku jesiennego wieczora, a potem ruszyła w stronę własnego domu.

Dom Delvarezów stał przed nią, ciemny i cichy. W oknie kuchni paliło się słabe światło, co oznaczało, że tata wciąż był w domu. Maise wiedziała, że niedługo wyjdzie na nocną zmianę, a wtedy dom będzie należał tylko do niej, Vainera i babci Ophelii.

Weszła do środka cicho, zamykając za sobą drzwi. Zapach domu uderzył w nią — coś między starym drewnem a wonią zup, które tata gotował przez lata. Pachniało to dzieciństwem, ale też czymś innym, czymś, co Maise nie potrafiła nazwać. Napięciem, które wisiało w powietrzu od miesięcy.

Tata siedział w kuchni, przy stole, w swoim szarym szlafroku. Przed nim leżała gazeta, ale nie czytał jej. Patrzył w okno, na ciemny dziedziniec, z wyrazem twarzy, który Maise widywała coraz częściej — zagubienie.

— Wiesz już coś o babci Brix? — zapytał, nie odwracając się.

Maise podeszła do lodówki i wzięła dzbanek z wodą.

— Jest stabilna — odparła, nalewając sobie szklankę. — Ale płuca ma słabe.

Tata skinął głową powoli, jakby to była wiadomość, której się spodziewał, ale wciąż nie chciał jej usłyszeć.

— Zadzwonię do Aidena jutro rano — powiedział, wstając ze stołu. — Muszę iść. Zmiana zaczyna się za godzinę.

Maise skinęła głową, nie patrząc na niego. Słyszała, jak wchodzi po schodach, jak otwiera drzwi swojej sypialni, jak zbiera rzeczy. Potem kroki zeszły na dół i drzwi wejściowe zamknęły się cicho.

Została sama w kuchni, z szklanką wody w dłoni i ciszą, która wcale nie była pusta. Była pełna niewypowiedzianych myśli, pytań bez odpowiedzi, słów, które nigdy nie zostały wypowiedziane.

Usiadła przy stole, w miejscu, które przed chwilą zajmował tata. Blat był wciąż ciepły od jego łokci. Patrzyła na swoje dłonie, które spoczywały na drewnie, i myślała o babci Ophelii, która leżała piętro wyżej, nieruchoma i milcząca.

Drgnęła, gdy usłyszała kroki na schodach.

Vainer stanął w drzwiach kuchni, z telefonem w dłoni. Jego mullet był nieco zmierzwiony, jakby właśnie wstał z łóżka, choć była dopiero dziewiąta wieczorem.

— Wiesz już coś? — zapytał, a jego głos był cichszy niż zwykle. Mniej energiczny. Bardziej... zmęczony.

Maise uniosła na niego wzrok. Jej twarz pozostała nieruchoma, ale w jej oczach coś mignęło — coś, co mogło być irytacją albo zmęczeniem.

— Jest stabilna — powtórzyła to, co powiedziała wcześniej tacie.

Vainer skinął głową i usiadł naprzeciwko niej, przy stole. Jego telefon zniknął w kieszeni, co było nietypowe — zazwyczaj nie rozstawał się z nim nawet na chwilę.

— Siedziałem przy babci — powiedział, a jego wzrok powędrował ku oknu, jakby nie mógł znieść widoku siostry. — Ona... ona czasem otwiera oczy, wiesz?

Maise nie odpowiedziała. Jej dłonie zacisnęły się na krawędzi stołu, choć na zewnątrz wydawała się opanowana.

— Wygląda jakby... jakby chciała coś powiedzieć — ciągnął Vainer, a w jego głosie brzmiała nuta desperacji. — Ale nie może. I to... to jest jakby...

Urwał, jakby nie potrafił znaleźć słów. Maise wiedziała, co chciał powiedzieć. Widziała to sama. Oczy babci Ophelii, kiedy się otwierały, były pełne czegoś, co przypominało strach. Albo błaganie.

— Wiem — powiedziała w końcu, a jej głos był chłodny, bezbarwny.

Vainer spojrzał na nią, a w jego oczach błysnęło coś, co mogło być nadzieją.

— Naprawdę? Ty też to widziałaś? — zapytał, nachylając się nad stołem. — Myślałem, że... że tylko ja to zauważyłem. Że może sobie wyobrażam.

Maise wstała od stołu, zabierając swoją szklankę. Nie chciała tej rozmowy. Nie chciała tego, co Vainer próbował jej zaoferować — zbliżenia, zrozumienia, więzi, której nie potrafiła znieść.

— To bez znaczenia — odparła, odwracając się do niego plecami. — Ona i tak nie może mówić.

— Ale Maise... — zaczął Vainer, wstając.

— Nie — przerwała mu, a jej głos był ostry, jak uderzenie biczem. — Nie ma o czym rozmawiać.

Wyszła z kuchni, zostawiając go stojącego przy stole, z wyciągniętą ręką, jakby chciał ją zatrzymać, ale nie wiedział jak.

W swoim pokoju Maise usiadła na łóżku, w ciemności. Nie zapaliła lampy. Jedynie światło z ulicy, przefiltrowane przez zasłony, padało na podłogę, tworząc blade wzory, które przypominały pęknięcia.

Jej pokój był mały i minimalistyczny, jak reszta jej życia. Ciemne ściany, proste meble, żadnych ozdób. Jedynym akcentem koloru była sterta książek na biurku — stare woluminy o historii, które kupowała w antykwariatach. Pachniały kurzem i czasem, i to był jedyny zapach, który tolerowała w swojej przestrzeni.

Sięgnęła po laptopa, który leżał na łóżku obok niej. Otworzyła go, a ekran rozświetlił jej twarz błękitną poświatą. Zalogowała się na komunikator, a jej palce zawahały się nad klawiaturą, zanim wpisała nazwę kontaktu.

Mama.

Słowo wyglądało obco na ekranie. Jakby nie pasowało do osoby, którą oznaczało. Lareina Delvarez, która wyjechała za granicę trzy lata temu, zostawiając męża, dwójkę dzieci i dom, w którym Maise dorastała. Lareina, która dzwoniła rzadko, a jeszcze rzadziej odbierała. Lareina, która miała sekrety, których nie chciała się podzielić.

Maise kliknęła "połącz".

Sygnał rozległ się w ciszy pokoju, głośny i uporczywy. Raz. Dwa. Trzy. Cztery.

Potem połączenie zostało odebrane.

Twarz Lareiny pojawiła się na ekranie. Była starsza niż w pamięci Maise, z większą liczbą zmarszczek wokół oczu i ust, ale wciąż miała ten sam wyraz — spokój, który graniczył z obojętnością. Jej włosy, kiedyś ciemne jak u Maise, teraz były przetykane pasmami siwizny.

— Maise — powiedziała, a jej głos był ciepły, ale w sposób, który wydawał się wyuczony. — To miłe z twojej strony, że dzwonisz. Jak się masz?

Maise nie odpowiedziała na to pytanie. Patrzyła na twarz matki, szukając czegoś — prawdy, wyjaśnienia, czegokolwiek, co mogłoby rzucić światło na to, co się wydarzyło.

— Mam pytanie — powiedziała w końcu, a jej głos był chłodny, bez emocji.

Lareina skinęła głową powoli, choć w jej oczach błysnęło coś, co mogło być niepokojem.

— Słucham.

Maise wzięła głęboki oddech, choć na zewnątrz wydawała się opanowana. Jej dłonie, ukryte poza zasięgiem kamery, zacisnęły się w pięści.

— Co się stało między tobą a babcią Ophelią? — zapytała prosto, bez owijania w bawełnę. — Tego dnia, kiedy wyjechałaś. Kłóciłyście się. O co?

Na ekranie twarz Lareiny zesztywniała. Jej usta, które przed chwilą były rozchylone w uprzejmym, lecz sztucznym uśmiechu, teraz zaciągnęły się w wąską kreskę. Oczy, które patrzyły na Maise, stały się puste, jakby ktoś zamknął żaluzje za oknem.

— To nie ma znaczenia, kochanie — odparła, a jej głos był łagodny, ale pod spodem kryła się nuta ostrzeżenia. — To dawne sprawy. Nie warto ich roztrząsać.

— Dla mnie ma znaczenie — powiedziała Maise, a w jej głosie pojawiła się nuta czegoś, co rzadko słyszano — desperacji ukrytej pod warstwami lodu. — Wyjechałaś. Zostawiłaś nas. Zostawiłaś tatę, Vainera, mnie. I babcię Ophelię, która teraz leży w łóżku i nie może mówić. Chcę wiedzieć dlaczego.

Lareina milczała przez długą chwilę. Na ekranie widać było tylko jej twarz, sztywną i nieruchomą, z ustami zaciśniętymi w tę samą wąską kreskę. W końcu odwróciła wzrok, jakby nie mogła znieść widoku córki.

— Nie mogę o tym rozmawiać, Maise — powiedziała cicho, a w jej głosu brzmiała nuta bólu, który Maise nie słyszała od lat. — Po prostu... nie mogę.

Maise patrzyła na matkę przez długi moment. Jej twarz była nieruchoma, ale wewnątrz coś się kruszyło — coś, co trzymało się nadziei, że w końcu dowie się prawdy. Że w końcu zrozumie, dlaczego jej matka ją opuściła.

— W porządku — powiedziała w końcu, a jej głos był tak chłodny, że mógłby zamrozić wodę. — To bez znaczenia.

— Maise... — zaczęła Lareina, ale córka już sięgnęła po kursor, by zakończyć połączenie.

— Do widzenia, mamo — rzuciła, zanim kliknęła.

Ekran pociemniał.

Maise siedziała w ciszy, z laptopem na kolanach, i patrzyła w ciemność swojego pokoju. Jej dłonie drżały, choć reszta ciała była nieruchoma. W jej gardle something gulało coś, co mogło być krzykiem albo płaczem, ale ona nie pozwoliła temu wyjść na zewnątrz.

Kolejna klęska, pomyślała, a w jej myślach słowa brzmiały jak wyrok. Kolejna rozmowa, która niczego nie zmieniła. Kolejna osoba, która odmówiła jej prawdy.

Wstała z łóżka i podeszła do okna. Za szybą miasto tętniło życiem — światła samochodów, latarnie, okna w budynkach naprzeciwko, w których ludzie żyli swoimi życiami, swoimi problemami, swoimi sekretami. Maise patrzyła na to wszystko i czuła się jak obserwator, który nigdy nie był częścią tego świata.

Cisza w jej pokoju była gęsta, prawie namacalna. Ale pod tą ciszą kryło się coś innego — pytania, które nie miały odpowiedzi, tajemnice, które nie chciały zostać ujawnione, i prawda, która była ukryta głębiej, niż ktokolwiek mógł podejrzewać.

Maise zamknęła oczy i oparła czoło o zimną szybę. Jej oddech tworzył mgiełkę na szkle, która znikała tak szybko, jak się pojawiała.

W domu panowała cisza. Ale gdzieś, piętro wyżej, babcia Ophelia leżała w swoim łóżku, z oczami zamkniętymi, a jej serce biło powoli, miarowo, jak zegar, który odliczał czas do czegoś, co nikt jeszcze nie potrafił nazwać.

I gdzieś, na drugim końcu świata, Lareina siedziała przed swoim własnym ekranem, z ustami wciąż zaciśniętymi w tę samą wąską kreskę, i myślała o córce, którą zostawiła, o matce, z którą się pokłóciła, i o sekretach, które zabierała ze sobą do grobu.

Maise otworzyła oczy i spojrzała na swoje odbicie w szybie. Jej twarz była blada, niemal przezroczysta w świetle ulicznych latarni. Niebieskie oczy patrzyły na nią z oskarżeniem — albo może z pytaniem, na które nie znała odpowiedzi.

W końcu odeszła od okna i wróciła do łóżka. Zamknęła laptopa i położyła się, wpatrując w sufit, który tonął w ciemności.

Jutro będzie kolejny dzień. Kolejna szansa na znalezienie prawdy. Albo kolejna klęska.

Maise nie wiedziała, której opcji się spodziewać. Ale wiedziała, że nie przestanie szukać.

Nawet jeśli każda odpowiedź prowadziła tylko do kolejnych pytań.

Nawet jeśli każda rozmowa kończyła się ciszą.

Nawet jeśli prawda była czymś, czego nikt nie chciał jej dać.

W ciemności swojego pokoju, Maise Delvarez zamknęła oczy i pozwoliła ciszy ją pochłonąć. Ale gdzieś głęboko, pod warstwami lodu i obojętności, coś drżało — coś, co mogło być nadzieją albo uporem, i co odmawiało poddania się.

Na korytarzu na górze, drzwi do pokoju babci Ophelii były uchylone. W środku, w bladym świetle nocnej lampki, stara kobieta leżała nieruchomo. Ale jej oczy — te zielone, wymizerowane oczy — otworzyły się nagle, szeroko, jakby zobaczyła coś, czego nikt inny nie mógł zobaczyć.

Jej usta drgnęły, jakby chciała coś powiedzieć.

Ale z jej ust wydobył się tylko cichy, urywany oddech.

I cisza, która nastąpiła po nim, była głośniejsza niż jakiekolwiek słowa.