69.

 

69

Przeszłość – Maise Delvarez

Ciepło słońca przenikało przez duże okna cukierni Blush Petals Bakery, rzucając złote prostokąty na białą podłogę z czerwonymi kwadracikami. Zapach świeżo zaparzonej kawy i wanilii unosił się w powietrzu, tworząc atmosferę przytulności, która wydawała się niemal sprzeczna z napięciem, jakie niedawno przeżywały trzy przyjaciółki.

Persephone siedziała prosto, z nogami skrzyżowanymi w kostkach, jej elegancka sukienka w kolorze kości słoniowej idealnie dopasowana do ramion. Trzymała w ręku ceramiczną filiżankę z latte, której powierzchnia wciąż zdobiła delikatny wzór z piany — liść laurowy, zanim się rozmył. Maise zajęła miejsce przy oknie, jej blade dłonie spoczywały na kolanach, palce niemal niewidocznie drżały. Ciemna, prosta bluzka z długim rękawem podkreślała jej eteryczną sylwetkę, a szeroka spódnica w kolorze grafitu skrywała bliznę na prawym udzie — pamiątkę dzieciństwa, która teraz zdawała się swędzieć w niepokojący sposób.

Brix rozsunęła się na krześle naprzeciwko Persephone, jej kolorowa sukienka w odcieniach słonecznego żółta i trawiastej zieleni kontrastowała z stonowanymi barwami wnętrza. Dłonie dziewczyny poruszały się niemal nieustannie — najpierw przesuwały palcami po delikatnym pierścionku na prawej dłoni, potem zaczesywały kosmyk czarnych falowanych włosów za ucho, by po chwili wrócić do obrączki.

— Więc... — zaczęła Brix, jej głos brzmiał nieco za głośno w cichym wnętrzu cukierni, jakby sama zauważyła nieadekwatność tonu, natychmiast obniżyła go o pół oktawy — Więc chcę wam opowiedzieć wszystko od początku. Tak dokładnie, jak pamiętam.

Persephone odstawiła filiżankę na spodek, dźwięk porcelany o porcelanę brzmiał jak cichy dzwonek wydźwiękowy. Jej brązowe oczy, zawsze intensywne i skupione, skierowały się na przyjaciółkę.

— Dobrze — powiedziała tonem, który nie zostawiał miejsca na przerwanie — Zacznij od tunelu.

Brix przeniosła wzrok na okno, przez które widziała przechodniów sunących ulicą w słoneczny dzień. Jej palce znowu zaczęły bawić się piersłuchanie tej historii wymagało od niej większego wysiłku niż zwykle.

Persephone przeniosła wzrok z Maise na Brix, jej palec wskazujący nieznacznie drgnął przy filiżance. Ten gest — niemal niezauważalny — był dla niej samą równoznaczny z głośnym westchnieniem u innych ludzi.

— Zanim przejdziemy do interpretacji — powiedziała, jej ton pozostał równy i kontrolowany — musimy zebrać więcej informacji. Brix, kiedy dokładnie to się stało? I gdzie dokładnie znajduje się ten tunel?

Brix otworzyła oczy, w jej spojrzeniu pojawiło się coś, co Persephone rozpoznała — ulga, że rozmowa wraca na tory faktyczne, wymierne, możliwe do zbadania.

— Wczoraj — odpowiedziała, jej głos odzyskał nieco zwykłej szybkości — Późne popołudnie, może godzina przed zmierzchem. Tunel... — zawahała się, jej palce znowu zaczęły bawić się kosmykiem włosów — Jest na Antique Road, za starym młynem. Ten, który zamknęli w latach sześćdziesiątych. Nikt tam nie chodzi, bo... — przerwała, jej wargi wykrzywiły się w geście, który Persephone rozpoznała jako próbę uśmiechu — ...bo wszyscy mówią, że to nawiedzone.

Maise poruszyła się na krześle, jej niebieskie oczy przeniosły się na okno, jakby szukały czegoś na zewnątrz. Jej dłonie wciąż splątane za plecami, kostki białe od nacisku.

— Nawiedzone — powtórzyła jej cichym, pozbawionym emocji głosem — To bez znaczenia. Martwi nie martwi.

Persephone skinęła głową, jej palec wskazujący przesunął się po krawędzi filiżanki. Ten gest — niemal niezauważalny — był jej sposobem na organizowanie myśli.

— Logicznie rzecz biorąc — powiedziała, jej ton pozostał równy — stwierdzenie, że miejsce jest nawiedzone, wynika z braku zrozumienia zjawisk, które można wyjaśnić racjonalnie. Brix, opisałaś dziewczynkę w białej koszuli nocnej. — Persephone przerwała, jej wzrok na moment stracił ostrość, jakby przeliczała coś w pamięci — To szczegół, który wymaga weryfikacji.

Brix otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale Persephone już sięgała po telefon. Jej dłonie — idealnie zadbane, z krótkimi, naturalnymi paznokciami — poruszały się z precyzją chirurga, otwierając aplikację, wpisując hasła w wyszukiwarkę.

— Antique Road — mówiła do siebie, jej głos cichy, niemal bezgłośny — Tunel. Historia. Zaginięcia...

Maise i Brix wymieniły spojrzenie. Maise nie poruszyła się, jej niebieskie oczy pozostały nieodgadnione. Brix — Brix uśmiechnęła się, ten jasny, promienny uśmiech, który rozbrajał ludzi, choć tym razem nie dotarł do jej oczu.

— Perse — powiedziała cicho — Nie musisz...

— Znalazłam — przerwała Persephone, jej głos nabrał innej jakości, tej, którą używała, gdy prezentowała wyniki analizy — Haifa Lazhward. Osiem lat. Znaleziona martwa w tunelu przy Antique Road. Rok tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt.

Brix przestała się ruszać. Jej dłoń, która dotąd bawiła się pierścionkiem, zamarła w połowie ruchu.

Persephone uniosła telefon, jej wzrok przeskakiwał po ekranie, odczytując informacje tonem, który nie pozostawiał miejsca na emocjonalne interpretacje.

— Haifa Lazhward, córka imigranta z Algierii, pracownika lokalnej stacji kolejowej. Osiem lat. Uciekła z domu w nocy z dwudziestego trzeciego na dwudziesty czwarty czerwca. Ubrana w białą koszulę nocną, którą dostała na urodziny od matki. — Persephone przerwała, jej palec przesunął się po ekranie — Wędrowała przez las, prawdopodobnie zgubiła się. Znaleziono ją w tunelu Creek Road, około czterdzieści godzin po ucieczce. Przyczyna zgonu: odwodnienie, wyczerpanie, prawdopodobnie uraz głowy po upadku. — Persephone podniosła wzrok z telefonu, jej brązowe oczy spotkały się ze spojrzeniem Brix — Nic nadzwyczajnego. Prosta, choć smutna śmierć.

Brix odetchnęła, jej ramiona opadły z napięcia, którego nie zdawała sobie sprawy, że nosi. Jej uśmiech tym razem dotarł do oczu, choć wciąż był w nim cień czegoś niespokojnego.

— Biała koszula nocna — powtórzyła, jej głos brzmiał teraz cicho, niemal zadumany — Dokładnie taką opisałam. I ten tunel... Perse, to ta sama dziewczynka?

Persephone odchyliła się do tyłu, jej palec wskazujący zatrzepotał przy szyi, dotykając małego pieprzyka wielkości ziarenka, który znajdował się na prawym boku. Ten gest — drapanie się po pieprzyku w zamyśleniu — był jednym z niewielu zewnętrznych znaków, jakie Persephone dawała, gdy jej umysł pracował z pełną intensywnością.

— Logicznie rzecz biorąc — powiedziała wreszcie, jej głos powrócił do zwykłej, kontrolowanej równowagi — istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że zjawa, którą widziałaś, była... nazwijmy to echa wydarzeń z przeszłości. Haifa Lazhward zmarła w tym tunelu siedemdziesiąt cztery lata temu. Jej historia jest dokumentowana, weryfikowalna. To nie zaburzenie rzeczywistości, Brix. To... — przerwała, szukając słowa — ...resonans.

Maise poruszyła się po raz pierwszy od kilku minut. Jej niebieskie oczy, zwykle tak trudne do odczytania, skupiły się na Persephone z czymś, co mogło być zainteresowaniem — lub czujnością.

— Resonans — powtórzyła jej cichy, pozbawiony emocji głos — Bez znaczenia. Martwi nie martwi. Ale... — zawahała się, jej dłonie splatały się za plecami z nieco większą siłą — ...dlaczego krew?

Brix drgnęła, jakby słowo "krew" wywołało fizyczną reakcję. Jej palec, który dotąd bawił się pierścionkiem, teraz zacisnął się na nim tak mocno, że kostki bielały.

— Właśnie to było najdziwniejsze — powiedziała, jej głos przyspieszył, słowa zaczęły płynąć w charakterystycznym dla niej tempie

Persephone zamrugała. To był jedyny zewnętrzny znak, jaki dała — pojedyncze, kontrolowane mrugnięcie. Jej palec wskazujący odsunął się od pieprzyka na szyi i zamarł w powietrzu, jakby zawieszony w połowie gestu.

— Głos twojej papugi — powtórzyła, jej ton pozostał równy, ale Persephone wiedziała — i wiedziała to również każdy, kto ją znał — że ta równowaga wymagała teraz większego wysiłku — Wydając zdanie: "To nie moja krew. Znalazłam ją. Ktoś ją tu zostawił."

Brix kiwnęła głową, jej czarne włosy zafalowały wokół twarzy. W jej oczach zbierały się łzy, które jeszcze nie spłynęły — wilgotny błysk, który sprawiał, że jej zwykle promienne spojrzenie wydawało się teraz kruche, niemal przeźroczyste.

— Tak — potwierdziła, jej głos zadrżał — Dokładnie tak. I wiesz co było najstraszniejsze, Perse? Że kiedy ona to mówiła... — przerwała, przełknęła ślinę — ...ja wiedziałam, że mówi prawdę. Że to naprawdę nie była jej krew. Ale też wiedziałam, że ona wie, czyja to krew. I że nie powie mi tego. Nigdy.

Maise poruszyła się na krześle, jej ciało wygięło się w łuk, jakby niewidzialne napięcie ściągało ją do przodu. Jej niebieskie oczy — zwykle tak trudne do odczytania — skupiły się na Brix z czymś, co mogło być... rozpoznaniem?

— Ona cię zna — powiedziała Maise, jej cichy głos brzmiał niemal jak szept — Zna twoje imię. Twoją papugę. Twój strach.

Brix drgnęła, jakby słowa Maise dotknęły czegoś ukrytego, czego sama jeszcze nie nazwała. Jej palec, który dotąd bawił się pierścionkiem, teraz zacisnął się na nim tak mocno, że kostki bielały.

— Tak — powiedziała cicho — Zna mnie. I to było... — przerwała, jej głos zadrżał — ...to było jak patrzenie w lustro, które pokazuje coś, czego nie chcesz zobaczyć.

Persephone podniosła się z krzesła. Jej ruch był płynny, kontrolowany, ale szybszy niż zazwyczaj. Podeszła do okna, plecy zwrócone do przyjaciółek, i stała tak przez dłuższą chwilę, patrząc na przechodniów sunących ulicą.

— Creek Road — powiedziała wreszcie, jej głos brzmiał jak echo z oddali — Stary tunel. Opuszczony od lat sześćdziesiątych. Persephone odwróciła się, jej brązowe oczy spotkały się ze spojrzeniem Brix — Znałam tę historię. Nie całą. Fragmenty. Moja babcia wspominała dziewczynkę, która zginęła w tunelu, gdy była młoda. Nigdy nie podała imienia. Nigdy nie szukałam.

Maise uniosła głowę, jej niebieskie oczy — zwykle tak trudne do odczytania — skupiły się na Persephone z czymś, co mogło być... zainteresowaniem?

— Dlaczego nie szukałaś? — zapytała jej cichy, pozbawiony emocji głos.

Persephone przesunęła dłonią po szyi, jej palec zatrzymał się na pieprzyku, który zaczęła drapać w zamyśleniu. Ten gest — niemal niezauważalny — był jednym z niewielu zewnętrznych znaków, jakie dawała, gdy jej umysł pracował z pełną intensywnością.

— Bo babcia mówiła o tym jako o czymś, czego się nie dotyka — powiedziała wreszcie — O czymś, co lepiej zostawić w przeszłości. Była... — zawahała się, jej palec zatrzymał się na pieprzyku — ...przesądna. Wierzyła w rzeczy, których nie potrafiłam zrozumieć. Nauczyłam się nie kwestionować, ale też nie wnikać.

Brix poruszyła się na krześle, jej kolorowa sukienka zaszeleściła. W jej oczach pojawiło się coś nowego — nie tylko ulga, ale i ciekawość, ta charakterystyczna dla niej energia, która sprawiała, że nawet strach wydawał się przejściowym stanem, czymś do przezwyciężenia.

— Ale teraz możemy wnikać — powiedziała, jej głos odzyskał nieco zwykłej szybkości — Teraz mamy imię, datę, miejsce. Możemy znaleźć więcej.

Persephone skinęła głową, jej palec odsunął się od pieprzyka. Podeszła do stołu, położyła telefon na blacie, ekran wciąż świecący wynikami wyszukiwania.

— Haifa Lazhward — powiedziała, jej ton pozostał równy, ale w jej głosie pojawiło się coś, co Persephone sama rozpoznała jako zadowolenie z dobrze wykonanego zadania — Urodzona czternastego marca tysiąc dziewięćset czterdziestego drugiego. Córka Karima Lazhwarda, pracownika stacji kolejowej, i Fatimy Lazhward, pracującej jako praczka. Rodzina przybyła do Stanów w tysiąc dziewięćset trzydziestym ósmym roku.

Brix nachyliła się do przodu, jej czarne włosy opadły na ramiona. W jej oczach błyszczało zaciekawienie, ta charakterystyczna dla niej gotowość do angażowania się w cudze historie.

— A co z ucieczką? — zapytała — Dlaczego uciekła?

Persephone przesunęła palcem po ekranie, jej wzrok skakał między wierszami tekstu.

— Według zeznań rodziców — czytała głosem, który nie pozostawiał miejsca na emocjonalne interpretacje — Haifa była dzieckiem... trudnym. Nieposłusznym. Lubiła chodzić sama do lasu, mimo zakazów. Wieczorem dwudziestego trzeciego czerwca miała kłótnię z matką. Poszła spać, ale w nocy wyszła przez okno. Znaleziono ją w tunelu dwa dni później.

Maise nie poruszyła się, ale Persephone dostrzegła, że jej powieki drgnęły — ledwie zauważalny ruch, jakby mrugnięcie, którego nie dokończyła.

— Dziecko nieposłuszne — powtórzyła Maise jej cichym, pozbawionym emocji głosem — To bez znaczenia. Martwi nie martwi. Ale... — zawahała się, jej niebieskie oczy przeniosły się na okno — ...tunel jest miejscem. Miejsca pamiętają.

Brix odwróciła się do Maise, jej czarne włosy zaszeleściły. W jej oczach pojawiło się coś, co Persephone rozpoznała jako zdziwienie — nie tyle z powodu słów Maise, co z faktu, że w ogóle je wypowiedziała.

— Miejsca pamiętają? — powtórzyła Brix, jej głos brzmiał cicho, niemal niewinnie — Maise, ty... ty wierzysz w takie rzeczy?

Maise przeniosła wzrok z okna na Brix. Jej niebieskie oczy — zwykle tak trudne do odczytania — skupiły się na przyjaciółce z czymś, co mogło być... smutkiem?

— Nie wierzę — powiedziała cicho — Ani nie wierzę, ani nie wątpię. To bez znaczenia. Martwi nie martwi. Ale... — zawahała się, jej dłonie splatały się za plecami jeszcze mocniej — ...widzę, że ty wierzysz. I to widzę.

Persephone obserwowała tę wymianę, jej brązowe oczy przeskakiwały między twarzami przyjaciółek. Jej palec wskazujący drgnął przy filiżance, ale nie sięgnął po nią. W jej umyśle kiełkowało coś — nie do końca myśl, jeszcze nie, ale początek czegoś, co mogło stać się myślą.

— Brix — powiedziała wreszcie, jej głos brzmiał cicho, niemal niewinnie — Opowiedz mi jeszcze raz o tej chusteczce. O krwi. O słowach, które usłyszałaś.

Brix odwróciła się do niej, jej czarne włosy zaszeleściły. W jej oczach pojawiło się coś, co Persephone rozpoznała jako zdziwienie — nie tyle z powodu pytania, co z tonu, w jakim zostało zadane. Persephone nigdy nie prosiła o powtórzenie. Persephone zawsze słuchała raz, dokładnie, i zapamiętywała wszystko.

— Chusteczka była biała — zaczęła Brix, jej głos brzmiał cicho, niemal odlegle — Haftowana, taka stara, z inicjałami w rogu. H.L. — Haifa Lazhward. Krew była świeża, Perse. Jeszcze nie zaschnięta. Czerwona, wilgotna. A dziewczynka... — przerwała, jej wargi wykrzywiły się w geście, który Persephone rozpoznała jako próbę uśmiechu — ...ona spojrzała na mnie tymi swoimi dużymi, ciemnymi oczami i powiedziała: "To nie moja krew, Brixi. Znalazłam ją. Ktoś ją tu zostawił. Ktoś krwawi w tunelu."

Maise poruszyła się na krześle, jej ciało wygięło się w łuk, jakby niewidzialne napięcie ściągało ją do przodu. Jej niebieskie oczy — zwykle tak trudne do odczytania — skupiły się na Brix z czymś, co mogło być... niepokojem?

— Ktoś krwawi — powtórzyła jej cichy, pozbawiony emocji głos — To bez znaczenia. Martwi nie martwi. Ale... — zawahała się, jej dłonie splatały się za plecami jeszcze mocniej — ...to nie przeszłość. To teraźniejszość.

Persephone zamrugała. To był drugi raz w ciągu kilku minut — gest, który u niej był równoznaczny z głośnym westchnieniem u innych ludzi. Jej palec wskazujący drgnął przy filiżance, ale nie sięgnął po nią. W jej umyśle, gdzie dotąd kiełkowało tylko coś nieokreślonego, teraz krystalizowała się myśl — niepełna jeszcze, ale wyraźna w swojej niepokojącej obecności.

— Maise ma rację — powiedziała wreszcie, jej głos brzmiał cicho, niemal niewinnie — To nie jest tylko historia o dziewczynce, która zginęła siedemdziesiąt cztery lata temu. To jest historia o czymś, co dzieje się teraz. W tym tunelu. Z krwią, która nie należy do Haify Lazhward.

Brix otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale zanim zdążyła wydobyć dźwięk, drzwi cukierni otworzyły się z cichym dzwoniącym dźwiękiem. Wszystkie trzy odwróciły się w stronę wejścia — Brix z charakterystycznym dla niej ruchem, który sprawiał, że jej czarne włosy zafalowały; Maise z niemal niezauważalnym przechyleniem głowy; Persephone z kontrolowanym, precyzyjnym ruchem, który nie zdradzał niczego.