68.

68

Trzy lata wcześniej – Crilla Riannon

Siedziała za biurkiem w swoim skromnym biurze, palcem wskazującym przesuwając po brzegu kartki zapisanej drobnym, precyzyjnym charakterem pisma. Światło jesiennego popołudnia wpadało przez okno, oświetlając kurz unoszący się w bezruchu powietrza. Na biurku leżały rozłożone dokumenty — stare gazety z lat pięćdziesiątych, żółtawe zdjęcia, zapiski wykonane na marginesach ksiąg hotelowych.

Xones Scott powiedział jej wczoraj o kobiecie.

Kobieta, która wychodziła z pokoju 215 w hotelu dziadka. Świadek, który widział, jak Ethaniel Riannon wchodził do tego pokoju z kimś innym. Świadek, który zginął w wypadku samochodowym miesiąc po przesłuchaniu przez policję.

Crilla odłożyła kartkę. Jej dłonie, zawsze tak pewne i precyzyjne, zacisnęły się na krawędzi biurka. Zero wyjaśnień. Zero więcej szczegółów. Xones przekazał jej tylko to, co sam wyczytał z archiwalnych notatek — policja uznała śmierć świadka za przypadek, zamknęła sprawę, a ślad po kobiecie z pokoju 215 zaginął gdzieś w papierkowej biurokracji lat pięćdziesiątych.

Crilla wstała. Nie miała zwyczaju rozpaczać nad brakiem odpowiedzi. Zamiast tego zbierała fakty, układała je w szeregi, szukała wzorców w chaosie. E.G., Z.S., O.D. — trzy inicjały, które okazały się ślepymi zaułkami. Kobieta z pokoju 215 — kolejny ślepy zaułek, przynajmniej na razie.

Założyła lekko zużytą kurtkę, wsuwając notatki do kieszeni. Zgasła światło w biurze, zamknęła drzwi na klucz. Korytarz był pusty, oświetlony jarzącymi się świetlówkami, które mrugały w nieregularnym rytmie.

Wyszła na zewnątrz.

Wrzesień wypełniał powietrze ostrym zapachem deszczu i wilgotnego asfaltu. Ulica była zimna, przecięta smugami świateł mijających samochodów, kałuże lśniły jak czarne lustra odbijające neonowe reklamy. Crilla skręciła w lewo, kierując się w stronę przystanku autobusowego.

Wtedy go usłyszała.

Kroki — nie jej własne, nie rytm ulicy, ale ciężkie, niezdecydowane, próbujące maskować pośpiech w leniwej regularności. Crilla nie odwróciła się. Jej kroki nie przyspieszyły, nie zwolniły. Po prostu kontynuowała marsz, palcami dłoni przesuwając po suwaku kurtki.

— Crilla.

Głos przedarł się przez szum ulicy, chrapliwy, złamany na końcu, jakby właściciel nie używał go od dłuższego czasu. Crilla zatrzymała się. Nie odwróciła. Czekała.

Kroki przyspieszyły, zbliżyły się, zatrzymały zbyt blisko — w takiej odległości, w której czuć cudzy oddech na karku. Crilla wciąż nie odwracała się. Jej ramiona były napięte, ale nie drgnęły.

— Crilla — powtórzył Justin Evans, a jego głos zachwiał się, przechodząc w szept. — Proszę.

Crilla odwróciła się powoli. Jej twarz była płaska, pozbawiona wyrazu, jak maska wycięta z białego marmuru. Oczy — te zbyt uważne oczy — przesunęły się po twarzy Justina, rejestrując każdy szczegół: podkrążone powieki, szare zacieki w kącikach ust, drżące dłonie z obgryzionymi paznokciami.

— To nie takie skomplikowane, Justin — powiedziała jej głosem, który był cichy, ale dźwięczał w wilgotnym powietrzu jak uderzenie w metal. — Wystarczy spróbować zrozumieć.

Justin drgnął, jakby słowa go uderzyły. Jego dłonie uniosły się, zacisnęły w powietrzu, próbując złapać coś nienamacalnego.

— Nie rozumiesz — wyszeptał, a jego oddech pachniał alkoholem i czymś głębszym, gorzkim, rozkładającym się od środka. — Nie możesz tego zrobić. Nie możesz mnie zostawić.

Crilla nie odsunęła się, gdy Justin zrobił krok naprzód. Stali teraz twarzą w twarz, ona nieco niższa, on pochylony w niezdarnym geście błagania, który przypominał bardziej groźbę.

— Spokojnie — powiedziała Crilla, a jej dłonie pozostały nieruchome wzdłuż ciała, nie drgnęły nawet, gdy Justin się do niej zbliżył. — Zobaczymy.

Justin roześmiał się, a dźwięk był złamany, skrajny, przechodzący w szloch. Jego dłonie uniosły się i zacisnęły na ramionach Crilli, palce wbijając się w tkaninę jej kurtki.

— Nie ma żadnego „zobaczymy" — wyszeptał, a jego głos był teraz inny, niski, zaciśnięty w gardle jak węzeł. — Jesteś moja. Tylko moja. Nigdy niczyja więcej.

Crilla wciąż się nie poruszyła. Jej oczy — te zbyt uważne oczy — patrzyły prosto w twarz Justina, nie mrugając, nie odwracając wzroku. Zarejestrowała każdy szczegół: rozszerzone źrenice, wilgotną skórę, drżące kąciki ust.

Z ciemności za plecami Justina wyłoniła się druga sylwetka.

Crilla dostrzegła ją w zasięgu peryferyjnego widzenia — jasne włosy, regularne rysy twarzy, ubranie, które lśniło w świetle ulicznym nie z powodu ekstrawagancji, ale z powodu nonszalancji, z jaką je noszono. Marie Qexas stanęła kilka kroków za kuzynem, ręce schowane w kieszeniach płaszcza, oczy — zimne, obojętne — obserwujące scenę z dystansu, z jakim człowiek obserwuje kolizję pojazdów, której nie może zapobiec.

Marie nie drgnęła, gdy Justin szarpał Crillę. Nie otworzyła ust, nie zrobiła kroku naprzód ani w tył. Stała nieruchomo, jak figura woskowa w gabinecie osobliwości, z tą różnicą, że jej oczy żyły — przebierały, analizowały, oceniały.

— Justin — powiedziała Crilla, a jej głos nie drgnął, nie podniósł się, nie zmienił tonu. — Wystarczy spróbować się uspokoić.

Justin prychnął, a dźwięk był mokry, gardłowy. Jego palce zacisnęły się mocniej na ramionach Crilli, wbijając się w mięśnie, szukając kości.

— Nie rozumiesz — powtórzył, a jego głos był teraz szeptem, wyszeptanym bezpośrednio do jej twarzy, tak blisko, że czuła ciepło jego oddechu, wilgoć alkoholu i czegoś gorszego, czegoś rozkładającego się w jego wnętrzu. — Nie możesz mnie zostawić. Nie masz prawa. Jesteś moja.

Crilla wciąż się nie poruszyła. Jej oczy — te zbyt uważne oczy — nie odwróciły się od twarzy Justina, nie mrugnęły, nie wykazały strachu, nie wykazały niczego. Ale jej stopy — jej stopy, które zawsze zdradzały więcej, niż chciała pokazać — przesunęły się nieznacznie, przenosząc ciężar z nogi na nogę, cofając stopę o pół cala w tył, w stronę ściany budynku za jej plecami.

Marie Qexas wciąż stała nieruchomo, obserwując. Jej oczy przebierały, analizowały, oceniały. Nie było w nich współczucia, nie było oburzenia, nie było niczego — tylko zimna, obojętna ciekawość, z jaką patrzy się na eksperyment, którego wynik jest jeszcze nieznany.

Wtedy — światła.

Reflektory samochodu przeszły przez ulicę, oświetlając scenę w ostrym, białym blasku. Justin drgnął, jego palce poluzowały się na ramionach Crilli, oczy rozbłysły przerażeniem, jakby światło obnażyło coś, czego nie chciał zobaczyć. Marie cofnęła się o krok, wycofując się w cień, jej nonszalancja zachwiała się na moment, zanim odzyskała kontrolę.

Samochód zwolnił, kierowca — starszy mężczyzna z siwą brodą — spojrzał przez okno, oceniając sytuację. Jego wzrok zatrzymał się na Crilli, na Justinie, na jego dłoniach wciąż na jej ramionach. Brwi mu się zmarszczyły. Pochylił się, sięgając po telefon.

Justin puscil Crille. Jego dłonie opadły wzdłuż ciała, drżące, obgryzione paznokcie bielały w świetle ulicznym. Odsunął się o krok, potem o drugi, jego oczy — szerokie, przerażone, pełne czegoś, co przypominało rozpacz dziecka zgubionego w ciemnym lesie — patrzyły na Crillę, jakby dopiero teraz ją rozpoznawał.

— Crilla — wyszeptał, a jego głos był łamany, pusty, jakby ktoś wyciągnął z niego wszystko, co tworzyło człowieka. — Ja tylko... ja chciałem...

Samochód starszego mężczyzny zatrzymał się całkowicie. Drzwi się otworzyły, buty zastukały o asfalt. Crilla nie odwróciła się. Jej oczy — te zbyt uważne oczy — wciąż patrzyły na Justina, rejestrując każdy szczegół: drżenie jego warg, wilgoć na czole, błędny ruch źrenic.

— To nie takie skomplikowane, Justin — powiedziała, a jej głos był cichy, spokojny, jakby rozmawiała o pogodzie. — Wystarczy spróbować zrozumieć.

Justin roześmiał się, a dźwięk był szalony, skrajny, przechodzący w szloch. Jego dłonie uniosły się, zacisnęły w powietrzu, próbując złapać coś nienamacalnego.

— Nie ma nic do zrozumienia! — krzyknął, a jego głos rozbił się o ściany budynków, wracając echem zmienionym, obcym. — Jesteś moja! Zawsze byłaś moja!

Crilla wciąż się nie poruszyła. Ale jej stopy — jej zdradzieckie stopy — przesunęły się nieznacznie, przenosząc ciężar z nogi na nogę, cofając stopę o kolejny pół cala w tył.

Starszy mężczyzna podszedł bliżej, jego kroki były miarowe, pewne. Spojrzał na Justina, potem na Crillę, potem znowu na Justina. Jego broda poruszyła się, jakby chciał coś powiedzieć, ale zamiast tego wyciągnął telefon, uniósł go, jakby pokazując, że jest gotowy do działania.

— Proszę odejść, młody człowieku — powiedział, a jego głos był zachrypnięty, ale stanowczy. — Proszę odejść od tej pani.

Justin spojrzał na niego, jakby dopiero teraz zauważył jego obecność. Jego oczy — szerokie, dzikie, pełne czegoś, co przypominało zwierzę zagonione do kąta — przesunęły się po twarzy starszego mężczyzny, oceniając, kalkulując.

— To nie pana sprawa — wyszeptał Justin, a jego głos był niski, zagrożenie przebijało przez każdą sylabę. — To między mną a nią.

— Stało się moją sprawą, gdy pan użył siły — odpowiedział starszy mężczyzna, nie odwracając wzroku od Justina. — I stanie się sprawą policji, jeśli pan nie odejdzie.

Słowo "policja" zawisło w powietrzu jak nóż. Justin drgnął, jego ramiona napięły się, mięśnie zadrżały pod skórą. Spojrzał na Crillę, a w jego oczach przemknęło coś, co przypominało błaganie, rozpacz, furię — wszystko naraz, wymieszane w jeden toksyczny koktajl.

— Crilla — wyszeptał, a jego głos był łamany, dziecięcy w swojej bezradności. — Powiedz mu. Powiedz mu, że to nie tak. Że my... że jesteśmy...

— To nie takie skomplikowane — powtórzyła Crilla, a jej głos był dokładnie taki sam jak wcześniej — cichy, spokojny, pozbawiony emocji. — Wystarczy spróbować zrozumieć. My już nie jesteśmy. Nie byliśmy od dłuższego czasu.

Justin zamknął oczy. Jego klatka piersiowa uniosła się, opadła, uniosła się znowu — oddychał jak człowiek topiący się w głębokiej wodzie. Kiedy otworzył oczy, w nich coś zgasło — to błaganie, to dziecięca bezradność — zastąpione przez coś twardego, zimnego, obliczonego.

— Dobrze — powiedział, a jego głos był teraz płaski, pozbawiony wszystkiego, co wcześniej w nim drżało. — Dobrze.

Odsunął się o krok, potem o drugi. Jego dłonie, wciąż drżące, opadły wzdłuż ciała. Spojrzał na Crillę po raz ostatni — długo, intensywnie, jakby próbując wypalić jej obraz w pamięci — potem odwrócił się i odszedł, kroki miarowe, zbyt miarowe, zbyt kontrolowane.

Starszy mężczyzna obserwował go, dopóki sylwetka Justina nie rozpuściła się w mroku między budynkami. Potem odwrócił się do Crilli, broda poruszając się w zamyśleniu.

— Czy pani jest cała, młoda damo? — zapytał, a jego głos był teraz łagodniejszy, niższy, pozbawiony wcześniejszej stanowczości.

Crilla spojrzała na niego. Jej oczy — te zbyt uważne oczy — przesunęły się po jego twarzy, rejestrując każdy szczegół: siwą brodę, zmarszczki wokół oczu, dłonie, które trzymały telefon, ale nie podniosły go, by zadzwonić.

— Spokojnie — powiedziała, a jej głos był cichy, spokojny, dokładnie taki sam jak wcześniej. — To nie takie skomplikowane. Wystarczy spróbować zrozumieć.

Starszy mężczyzna zmarszczył brwi. Spojrzał na nią dłużej, jakby próbując odczytać coś w jej twarzy, znaleźć crack w tym marmurowym spokoju. Nie znalazł.

— Proszę uważać na siebie — powiedział w końcu, a jego głos był ciężki, jakby każde słowo ważyło więcej niż powinno. — Niektórzy ludzie... niektórzy ludzie nie akceptują odmowy.

Crilla skinęła głową — nieznaczny ruch, ledwo widoczny w świetle ulicznym. Potem odwróciła się i odeszła, kroki miarowe, pewne, takie same jak zawsze. Ale jej stopy — jej zdradzieckie stopy — przesuwały się nieznacznie, przenosząc ciężar z nogi na nogę, cofając się o pół cala w tył, za każdym razem, gdy myślała, że nikt nie patrzy.

Szedł za nią.

Nie Justin — Justin był dawno zniknął w mroku, jego kroki miarowe, zbyt miarowe, zbyt kontrolowane. Nie. To był ktoś inny, ktoś, kogo nie widziała, kogo nie słyszała, ale czuła — to przeczucie w kręgosłupie, to zimno między łopatkami, to wrażenie, że ktoś patrzy prosto w tył jej głowy.

Crilla przyspieszyła kroku. Nie biegnąc — nigdy nie biegła, bieganie było stratą kontroli, a kontrola była wszystkim, co miała. Ale jej kroki stały się dłuższe, szybsze, rytm zmienił się z miarowego w funkcjonalny.

Kroki za nią przyspieszyły. Nie próbowały już ukrywać się w hałasie ulicy — były wyraźne, celowe, zbliżające się.

Crilla skręciła w wąską uliczkę między budynkami, ciemną, pozbawioną latarni, gdzie jedynym światłem był blady księżyc za chmurami. Kroki za nią skręciły razem z nią, nie zwalniając, nie wahając się.

Wtedy zobaczyła go.

Justin Evans wyszedł z cienia na końcu uliczki, blokując jej drogę. Jego sylwetka była nieproporcjonalna, otyła, zniekształcona w półmroku, jak zjawa zbudowana z własnych słabości. Stał nieruchomo, ale jego dłonie drżały, a oddech — słyszany wyraźnie w ciszy uliczki — być płytki, nerwowy.

— Wróciłem — powiedział Justin, a jego głos był cichy, ale dźwięczał w wąskiej przestrzeni jak dzwon. — Wróciłem, Crilla. Nie mogłem odejść. Nie bez ciebie.

Crilla stała nieruchomo. Za nią — kroki, które zatrzymały się, czekające. Przed nią — Justin, blokujący ucieczkę. Jej dłonie wisiały nieruchomo wzdłuż ciała, ale jej stopy — jej zdradzieckie stopy — przesunęły się nieznacznie, przenosząc ciężar z nogi na nogę, cofając stopę o pół cala w tył, w stronę ściany za jej plecami.

— To nie takie skomplikowane, Justin — powiedziała, a jej głos był cichy, spokojny, dokładnie taki sam jak wcześniej, jakby stali na ulicy w biały dzień, rozmawiając o pogodzie. — Wystarczy spróbować zrozumieć.

Justin roześmiał się, a dźwięk był szalony, skrajny, przechodzący w szloch. Zrobił krok naprzód, potem drugi, jego cień padał na Crillę, ogromny, zniekształcony, połykający jej sylwetkę.

— Nie ma nic do zrozumienia — wyszeptał, a jego głos był teraz inny, niski, zaciśnięty w gardle jak węzeł, pełen czegoś, co przypominało bardziej wyznanie niż groźbę. — Jesteś moja, Crilla. Zawsze byłaś moja. Od pierwszego dnia, od pierwszego spojrzenia. Nikt cię nie zrozumie tak jak ja. Nikt cię nie pokocha tak jak ja. Nikt nie zobaczy tego, co ja widzę w tobie.

Jego dłonie uniosły się, zacisnęły w powietrzu, próbując złapać coś nienamacalnego. Potem opadły, zacisnęły się na ramionach Crilli po raz kolejny, tym razem mocniej, palce wbijając się w mięśnie, szukając kości, szukając czegoś, co mogłoby potwierdzić, że ona jest realna, że należy do niego, że istnieje tylko w jego umyśle.

— Jesteś tylko moja — wyszeptał, a jego głos był teraz dziecięcy w swojej bezradności, pełen czegoś, co przypominało błaganie o niemożliwe. — Tylko moja. Nikogo więcej. Nigdy niczyja więcej. Obiecujesz? Obiecujesz, Crilla? Obiecujesz, że nigdy nie będziesz nikogo więcej?

Z ciemności za plecami Justina wyłoniła się Marie Qexas.

Crilla dostrzegła ją w pełnym świetle — jasne włosy, które wydawały się świecić własnym blaskiem, regularne rysy twarzy ułożone w maskę nonszalancji, ubranie, które kosztowało więcej niż wynajem Crilli za trzy miesiące, noszone z taką nonszalancją, jakby było zwykłą szmatą. Marie stanęła trzy kroki za kuzynem, ręce schowane w kieszeniach płaszcza z kaszmiru, oczy — zimne, obojętne, przebijające — obserwujące scenę z dystansem, z jakim patolog obserwuje sekcję zwłok.

Marie nie drgnęła, gdy Justin szarpał Crillę. Nie otworzyła ust, nie zrobiła kroku naprzód ani w tył. Jej twarz pozostawała nieruchoma, maską nonszalancji, ale jej oczy — jej oczy żyły, przebierały, analizowały, oceniały. Crilla dostrzegła w nich coś, co przypominało zainteresowanie — nie empatii, ale czystej, intelektualnej ciekawości, z jaką obserwator rejestruje zachowanie gatunku, którego nie rozumie.

— Justin — powiedziała Crilla, a jej głos nie drgnął, nie podniósł się, nie zmienił tonu, mimo że jej ramiona paliły tam, gdzie palce Justina wciskały się w mięśnie. — Spokojnie. Zobaczymy.

Justin roześmiał się, a dźwięk był szalony, skrajny, przechodzący w szloch. Jego głowa opadła, czoło zetknęło się z czołem Crilli, jego oddech — gorący, wilgotny, pachnący alkoholem i rozkładem — uderzył ją w twarz.

— Nie ma nic do zobaczenia — wyszeptał. — Jest tylko to. Jesteś tylko ty. I ja. Na zawsze.

Wtedy — kolejne światła.

Reflektory drugiego samochodu, tym razem z przeciwka, oświetliły uliczkę w ostrym, białym blasku. Justin drgnął, jego głowa uniosła się, oczy rozbłysły przerażeniem. Marie Qexas — po raz pierwszy od początku sceny — poruszyła się, cofnęła o krok w cień, jej nonszalancja zachwiała się widocznie, zanim odzyskała kontrolę.

Drzwi samochodu się otworzyły. Wyszedł z niego mężczyzna — wysoki, szeroki w barach, ubrany w ciemną kurtkę z kapturem, który rzucał cień na twarz. Nie mówił, nie krzyczał, nie zrobił gwałtownego ruchu. Po prostu stanął między Justinem a Crillą, ciało szerokie, nieruchome, jak mur z ciała i woli.

Justin patrzył na niego, oczy przeskakiwały, szukały przejścia, wyjścia, czegokolwiek. Nie znalazł. Mężczyzna w kapturze nie drgnął, nie odezwał się, nie musiał — jego obecność wypełniała przestrzeń czymś ciężkim, nieprzekraczalnym.

— Dobrze — powiedział Justin w końcu, a jego głos był pusty, wypompowany z całej wcześniejszej furi. — Dobrze.

Odsunął się, kroki niepewne, nieregularne. Przeszedł obok Marie Qexas, nie zatrzymując się, nie patrząc na nią. Marie — po raz pierwszy — poruszyła się z własnej woli, odwróciła się, by obserwować jego odejście, a potem spojrzała na Crillę. Jej oczy — zimne, obojętne, przebijające — spotkały się ze spojrzeniem Crilli przez ułamek sekundy, zanim Marie odwróciła się i odeszła, kroki lekkie, nonszalanckie, jakby cała scena była jedynie nieudanym eksperymentem, który nie był warty dalszej uwagi.

Mężczyzna w kapturze odwrócił się do Crilli. Jego twarz wciąż była ukryta w cieniu, ale jego głos — gdy się odezwał — był zaskakująco młody, zaskakująco ciepły.

— Czy pani jest cała? — zapytał.

Crilla spojrzała na niego. Jej oczy — te zbyt uważne oczy — przesunęły się po jego sylwetce, analizując, oceniając. Zarejestrowała szerokie ramiona, nieruchome postawienie ciała, głos, który nie pasował do pozostałych elementów obrazu.

— Spokojnie — powiedziała w końcu, a jej głos był cichy, spokojny, dokładnie taki sam jak zawsze. — To nie takie skomplikowane. Wystarczy spróbować zrozumieć.

Mężczyzna w kapturze stał nieruchomo przez dłuższą chwilę, jakby próbując odczytać coś w jej twarzy, znaleźć crack w tym marmurowym spokoju. Nie znalazł.

— Dobrze — powiedział w końcu, a jego głos był cichy, zamyślony. — Jeśli pani potrzebuje pomocy... jestem w okolicy. Mieszkam niedaleko.

Crilla skinęła głową — nieznaczny ruch, ledwo widoczny w świetle ulicznym. Mężczyzna w kapturze stał jeszcze przez chwilę, potem odwrócił się i odszedł, kroki miarowe, pewne, znikając w mroku między budynkami tak szybko, jak się pojawił.

Crilla została sama na ulicy.

Stała nieruchomo przez dłuższą chwilę, patrząc w kierunku, w którym odszedł mężczyzna w kapturze. Potem odwróciła się powoli, spojrzała w kierunku, w którym zniknął Justin, w kierunku, w którym odeszła Marie Qexas. Jej oczy — te zbyt uważne oczy — przesunęły się po pustej ulicy, rejestrując każdy szczegół: kałużę, w której odbijało się światło księżyca, pusty papier toaletowy unoszący się w powietrzu, zapach deszczu, który wracał, zwiastując kolejną burzę.

Zrobiła krok naprzód. Potem drugi. Jej kroki były miarowe, pewne, dokładnie takie same jak zawsze. Ale jej stopy — jej zdradzieckie stopy — przesuwały się nieznacznie, przenosząc ciężar z nogi na nogę, cofając stopę o pół cala w tył, za każdym razem, gdy przechodziła obok ciemnego zaułka, głębokiego wejścia, miejsca, w którym ktoś mógłby się ukryć.

Wracała do hotelu Quardille.

Nie dlatego, że tam mieszkała — nie, jej mieszkanie było gdzie indziej, skromne, funkcjonalne, pozbawione wszystkiego, co nie było absolutnie niezbędne. Wracała do Quardille, ponieważ to tam leżała prawda. To tam, w pokoju 215, w tajemniczych inicjałach, w zapiskach jej dziadka, ukrywała się odpowiedź na pytanie, które dręczyło ją od dzieciństwa: dlaczego Ethaniel Riannon został zamordowany i dlaczego nikt nigdy nie zapłacił za to winą?

Hotel Quardille wznosił się przed nią, gdy skręciła w ostatnią uliczkę. Budynek był imponujący, nawet teraz, gdy lat świetności dawno minęły — neogotycka fasada, wieżyczki, witrażowe okna, które w ciemności wydawały się pustymi oczodołami. Crilla zatrzymała się przed wejściem, spojrzała w górę, na okna pokoju 215 — ciemne, puste, czekające.

Zrobiła krok w stronę drzwi.

Wtedy usłyszała to znowu.

Kroki — nie jej własne, nie rytm ulicy, ale ciężkie, niezdecydowone, próbujące maskować pośpiech w leniwej regularności. Crilla zamarła. Nie odwróciła się. Jej dłonie zacisnęły się na suwaku kurtki, palce białe od nacisku.

— Wiedziałem, że tu wrócisz — powiedział głos za jej plecami — chrapliwy, złamany, ten sam głos, który szeptał o własności i wieczności na wilgotnej ulicy godzinę temu. — Wiedziałem, Crilla. Znam cię. Znam cię lepiej, niż znasz samą siebie.

Crilla odwróciła się powoli.

Justin Evans stał dziesięć kroków od niej, w cieniu budynku naprzeciwko, jego sylwetka niemal całkowicie ukryta w ciemności. Ale Crilla widziała — jej oczy, te zbyt uważne oczy — dostrzegały szczegóły, które inni przegapiliby: drżenie rąk, które wyciągał z cienia, bielsze niż reszta ciała; nerwowe ruchy głowy, jakby słuchał głosów, których nie było; wilgoć na czole, która lśniła w bladym świetle księżyca.

— Justin — powiedziała Crilla, a jej głos był cichy, spokojny, dokładnie taki sam jak zawsze. — To nie takie skomplikowane. Wystarczy spróbować zrozumieć.

Justin roześmiał się, a dźwięk był szalony, skrajny, przechodzący w szloch. Zrobił krok naprzód, wychodząc z cienia, i Crilla zobaczyła jego twarz — bladą, zniekształconą, z oczami, które były zbyt szeroko otwarte, zbyt białe, zbyt puste.

— Rozumiem — powiedział Justin, a jego głos był teraz płaski, pozbawiony wszystkiego, co wcześniej w nim drżało. — Rozumiem wszystko. Rozumiem, że mnie nie chcesz. Rozumiem, że mnie nienawidzisz. Rozumiem, że chcesz, żebym zniknął, żebym przestał istnieć, żebym nigdy nie był częścią twojego życia.

Zrobił kolejny krok naprzód. Crilla stała nieruchomo. Za nią — ciemne drzwi hotelu Quardille, zamknięte, niedostępne. Przed nią — Justin, coraz bliższy, coraz bardziej zniekształcony w bladym świetle.

— Ale nie zniknę — powiedział Justin, a jego głos był teraz szeptem, wyszeptanym bezpośrednio do jej twarzy, tak blisko, że czuła ciepło jego oddechu. — Nigdy nie zniknę. Będę zawsze tutaj. Zawsze będę czekał. Zawsze będę patrzył. Zawsze będę twoim. I ty zawsze będziesz moja. Tylko moja. Nikogo więcej. Nigdy niczyja więcej.

Jego dłonie uniosły się, zacisnęły w powietrzu, potem opadły, zacisnęły się na ramionach Crilli po raz kolejny, tym razem mocniej, boleśniej, palce wbijając się w mięśnie, szukając kości, szukając czegoś, co mogłoby potwierdzić, że ona jest realna, że należy do niego, że istnieje tylko w jego umyśle.

— Jesteś tylko moja — wyszeptał, a jego głos był teraz dziecięcy w swojej bezradności, pełen czegoś, co przypominało błaganie o niemożliwe. — Tylko moja. Nikogo więcej. Nigdy niczyja więcej. Obiecujesz? Obiecujesz, Crilla? Obiecujesz, że nigdy nie będziesz nikogo więcej?

Crilla wciąż się nie poruszyła. Jej oczy — te zbyt uważne oczy — patrzyły prosto w twarz Justina, nie mrugając, nie odwracając wzroku. Zarejestrowała każdy szczegół: rozszerzone źrenice, wilgotną skórę, drżące kąciki ust, to coś w jego oczach, co przypominało pęknięcie w porcelanie — drobne, prawie niewidoczne, ale oznaczające, że cała struktura jest już skazana na zniszczenie.

— Zobaczymy — powiedziała w końcu, a jej głos był cichy, spokojny, dokładnie taki sam jak zawsze.

Justin drgnął, jakby słowo go uderzyło. Jego dłonie poluzowały się na ramionach Crilli, nie opadły, ale straciły część swojej siły, część swojej determinacji. Spojrzał na nią, a w jego oczach przemknęło coś, co przypominało dezorientację, jakby prosta odpowiedź była czymś, czego nie potrafił przetworzyć.

— Zobaczymy? — powtórzył, a jego głos był teraz pytaniem, dziecięcym w swojej niepewności. — Co to znaczy, zobaczymy?

Crilla nie odpowiedziała. Jej oczy — te zbyt uważne oczy — przesunęły się w bok, w stronę miejsca, gdzie stała Marie Qexas. Ale Marie zniknęła — jej jasne włosy, jej nonszalancja, jej zimna obojętność — wszystko to rozpuściło się w ciemności między budynkami, jakby nigdy nie istniała.

— To nie takie skomplikowane — powiedziała Crilla w końcu, a jej głos był cichy, spokojny, skierowany bardziej do siebie niż do Justina. — Wystarczy spróbować zrozumieć.

Justin roześmiał się, a dźwięk był złamany, skrajny, przechodzący w szloch. Jego dłonie w końcu opadły z ramion Crilli, wisiały bezradnie wzdłuż ciała, drżące, obgryzione, puste.

— Rozumiem — powiedział, a jego głos był teraz pusty, wypompowany z całej wcześniejszej furi. — Rozumiem wszystko.

Odsunął się o krok, potem o drugi, potem o trzeci. Jego oczy — szerokie, puste, pełne czegoś, co przypominało pęknięcie w porcelanie — patrzyły na Crillę przez ostatni ułamek sekundy, zanim się odwrócił i odszedł, kroki nieregularne, niepewne, znikające w ciemności między budynkami.

Crilla stała nieruchomo przez dłuższą chwilę, patrząc w kierunku, w którym zniknął Justin. Potem odwróciła się powoli, spojrzała na hotel Quardille — ciemny, cichy, pełen sekretów, które czekały na odkrycie. Jej dłonie zacisnęły się wzdłuż ciała, palce wbijając się w dłonie, szukając bólu, szukając czegoś, co mogłoby potwierdzić, że jest realna, że to wszystko się wydarzyło, że nie jest uwięziona w jakimś koszmarze, z którego nie może się obudzić.

— To nie takie skomplikowane — powiedziała do siebie, a jej głos był cichy, spokojny, dokładnie taki sam jak zawsze. — Wystarczy spróbować zrozumieć.

Ale jej stopy — jej zdradzieckie stopy — przesunęły się nieznacznie, przenosząc ciężar z nogi na nogę, cofając stopę o pół cala w tył, w stronę drzwi hotelu Quardille, jakby ciało wiedziało coś, czego umysł jeszcze nie przyjął.

I wtedy — w oknie pokoju 215, w ciemności za szybą — coś się poruszyło.

Crilla dostrzegła to w zasięgu peryferyjnego widzenia — zbyt szybko, by zarejestrować szczegóły, wystarczająco długo, by wiedzieć, że to nie był cień, nie był wiatr, nie był niczym, co mogłoby być wyjaśnione przez fizykę budynku. Była to sylwetka — kobieca, zdecydowanie kobieca — stojąca w oknie, patrząca w dół, prosto na nią.

Crilla uniosła wzrok. Spojrzała prosto w okno pokoju 215.

Sylwetka zniknęła. Okno było puste, ciemne, odbijające jedynie światła uliczne i fragment nieba pozbawionego gwiazd.

Crilla stała nieruchomo przez dłuższą chwilę, patrząc w puste okno. Potem — powoli, metodycznie, z tym samym spokojem, z jakim podchodziła do wszystkiego w życiu — odwróciła się i weszła do hotelu Quardille.

Drzwi zamknęły się za nią z cichym, metalicznym kliknięciem, które brzmiało jak zapadka mechanizmu, którego nie da się już cofnąć.