95.

95

Teraz – Brix Sterling

Brix Sterling stała nieruchomo w centrum zaciemnionej sali bibliotecznej, a jej ciało zaczęło reagować zanim jej umysł zdołał w pełni przetworzyć to, co usłyszała. Dotknęła palcem malutkiego tatuażu papużki na nadgarstku. Zielonkawe światło wpadające przez brudne okno padało na jej twarz, odsłaniając bladość, która nigdy wcześniej tam nie gościła.

Papuga Zi poruszyła się na jej ramieniu, przesuwając ciężar ciała z jednej łapy na drugą. Czerwone piórka ptaka lśniły w przytłumionym świetle, żywy akcent koloru wśród szarości i brązu opuszczonej biblioteki. Brix nie zauważyła tego ruchu. Jej dłonie, które do tej pory spoczywały bezwładnie wzdłuż tułowia, powoli uniosły się w górę, jakby kierowane niewidzialną siłą, i sięgnęły w stronę ptaka.

Palce Brix znalazły gładkie piórka na grzbiecie Zi. Zaczęły je głaskać – najpierw powoli, niepewnie, jakby szukały czegoś, czego nie potrafiły nazwać. Każdy ruch był mechaniczny, powtarzalny, jak odmawianie różańca. Głaszcz, przesuń, powtórz. Głaszcz, przesuń, powtórz. Jej opuszki palców rejestrowały miękkość piór, ciepło ciała ptaka, delikatne drżenie, które przenosiło się z jej dłoni na jego skrzydła.

Zi pozostała spokojna. Papuga, która znała swoją właścicielkę od lat, nie poruszyła się ani nie wydała dźwięku. Siedziała na jej ramieniu jak kotwica, jedyna stała rzecz w świecie, który właśnie się zachwiał.

Oczy Brix rozszerzyły się. Źrenice, otoczone bursztynową tęczówką, były teraz dwoma czarnymi otchłaniami, które próbowały wchłonąć obraz stojącej przed nią kobiety. Crilla Riannon. Ta nazwa echoes w jej myślach, choć jej usta pozostały zamknięte. Crilla Riannon. Wnuczka człowieka, którego – jak właśnie usłyszała – zamordowały jej babki.

Babcia Zoya.

Myśl o babci uderzyła w Brix z siłą fizycznego uderzenia. Zoya Sterling. Kobieta o srebrnych włosach, które zawsze pachniały lawendą. Kobieta, która piekła najlepsze ciasteczka z czekoladą na świecie. Kobieta, która śmiała się tak głośno, że trzęsły się szyby w oknach, i która zawsze, ale to zawsze, miała czas na opowieści o dawnych czasach.

Brix pamiętała pewne spotkanie z babcią. Było to piętnaście lat temu, na urodzinach Zoi. Siedziały na werandzie, pijąc herbatę z porcelanowych filiżanek, i Zoya opowiadała o swoim dzieciństwie, o czasach, gdy była młoda i pełna marzeń. Jej oczy błyszczały w słońcu, a dłonie, pomarszczone i delikatne, gestykulowały, gdy opisywała taniec, na którym poznała dziadka Aidena.

Jak ta kobieta mogła zamordować człowieka?

Dłonie Brix przyspieszyły. Jej palce przesuwały się po piórach Zi szybciej, bardziej nerwowo. Ptak poruszył się niepokojąco, ale nie odleciał. Brix nie zauważyła. Jej wzrok był utkwiony w przestrzeń somewhere pomiędzy nią a Crillą, w miejscu, gdzie słowa wciąż wisiały niewypowiedziane.

Jej oddech przyspieszył. Klatka piersiowa unosiła się i opadała w nieregularnym rytmie, jakby jej płuca zapomniały, jak prawidłowo pobierać powietrze. Wdech. Wydech. Zbyt szybki wdech. Zbyt płytki wydech. Żebra Brix rozszerzały się i kurczyły pod materiałem jej kolorowej bluzki – jasnożółtej z małymi zielonymi listkami – która teraz wydawała się jaskrawa i nie na miejscu w tym mrocznym pomieszczeniu.

Koperta. Brix przypomniała sobie fioletową kopertę, która przybyła do niej tydzień temu. Jej imię było wypisane na niej eleganckim, staroświeckim pismem. W środku znajdowało się tylko jedno zdanie: "Przyjdź do hotelu Quadrille 15 sierpnia o godzinie siedemnastej. Musisz poznać prawdę." Żaden podpis. Żadne wyjaśnienie. Tylko data i miejsce.

Brix wzięła kopertę ze sobą, schowała ją do torebki, i przez cały tydzień zastanawiała się, co to może znaczyć. Prawda. Jaką prawdę? Kim jest nadawca? Dlaczego hotel Quadrille, opuszczony od dziesięcioleci?

Teraz wiedziała. Teraz stała twarzą w twarz z kobietą, która wysłała te zaproszenia, i która właśnie wypowiedziała słowa, które zmieniły wszystko.

Jej dłonie kurczowo chwyciły krawędź materiału bluzki, tuż przy dekolcie. Palce zacisnęły się na lekkiej tkaninie, marszcząc ją, jakby chciały ją rozerwać. Brix nie zdawała sobie z tego sprawy. Jej ciało reagowało samo, bez udziału świadomej woli, wyrażając to, co jej umysł odmawiał przyjęcia.

Zi poruszyła się ponownie. Tym razem papuga wydała cichy dźwięk – coś pomiędzy piskiem a pomrukiem – i przesunęła głowę w stronę policzka Brix. Jej dziób delikatnie dotknął skóry dziewczyny, jakby próbowała ją pocieszyć.

Brix drgnęła. Dotyk ptaka przywrócił ją na chwilę do teraźniejszości. Jej oczy, które do tej pory patrzyły w próżnię, skupiły się na Crilli. Stała tam, nieruchoma jak posąg, trzymając w rękach stary skórzany album. Jej twarz była nieprzenikniona, ale oczy – te zbyt uważne oczy – obserwowały każdą reakcję Brix, rejestrowały każdy drgnienie mięśnia, każdy nieświadomy gest.

Co ona widzi? – pomyślała Brix. Co ona myśli, patrząc na mnie? Czy widzi kogoś, kto właśnie dowiaduje się, że jego rodzina skrywa mroczny sekret? Czy widzy kogoś, którego świat właśnie się rozpadł?

Brix poczuła, jak jej nogi zaczynają drżeć. Kolana, które do tej pory trzymały ją stabilnie, teraz wydawały się zrobione z galaretki. Musiała przenieść ciężar ciała z jednej stopy na drugą, by utrzymać równowagę. Jej buty – białe trampki z żółtymi gwiazdkami – skrzypnęły cicho na zakurzonej podłodze biblioteki.

Kurz. Był wszędzie. Osiadał na meblach, na podłodze, na książkach, które wciąż stały na półkach wzdłuż ścian. Brix zauważyła kruszek kurzu, który unosił się w powietrzu, złapany w promień zielonkawego światła. Wirował powoli, jakby tańczył w jakimś niewidzialnym rytmie.

Jak kurzu w powietrzu, myśli Brix wirowały w jej głowie, nie mogąc znaleźć miejsca, gdzie mogłyby osiąść. Zoya Sterling. Morderczyni. Te dwa słowa nie pasowały do siebie. Nie mogły pasować. Zoya była... była...

Brix zamknęła oczy. Jej powieki drżały, jakby nawet one nie mogły znieść ciężaru tego, co zobaczyły. Za zamkniętymi powiekami pojawił się obraz babci – siedzącej w swoim ulubionym fotelu, z okularami na nosie, czytającej książkę. Srebrne włosy upięte w luźny kok. Ręce spoczywające na poręczach fotela. Uśmiech, który pojawiał się na jej ustach, gdy wchodziła Brix do pokoju.

"Moja mała Brixi," mówiła zawsze Zoya, wyciągając ramiona. "Chodź, opowiedz mi wszystko."

Wszystko. Brix zawsze opowiadała babci wszystko. O szkole, o przyjaciołach, o chłopcach, o których myślała, o marzeniach, które miała. Zoya słuchała, kiwając głową, zadając pytania, śmiejąc się w odpowiednich momentach. Była idealną babcią. Ciepłą, kochającą, akceptującą.

Jak ta kobieta mogła zabić człowieka?

Brix otworzyła oczy. Światło w bibliotece wydawało się teraz bardziej przytłumione, cienie głębsze. Zielonkawa poświata nadawała wszystkiemu chorobliwy odcień, jakby sama przestrzeń chorowała na wiedzę, którą skrywała.

Jej dłonie powróciły do papugi. Tym razem głaskanie było bardziej intensywne, bardziej desperackie. Palce Brix przesuwały się po piórach Zi z niemal bolesną siłą, jakby chciała wycisnąć z tego dotyku całe pocieszenie, jakie tylko mogło dać. Ptak znieruchomiał, znosząc to z cierpliwością, którą mają tylko zwierzęta, które kochają swoich opiekunów.

Brix poczuła, jak coś ściska ją w żołądku. Było to uczucie, które znała – lęk, niepokój, strach. Ale tym razem było inne. Głębsze. Mocniejsze. Jakby ktoś chwycił jej wnętrzności i wykręcił je, powoli, metodycznie.

Jej ręka – ta, która nie głaskała papugi – powędrowała do włosów. Czarne, falowane pasma, które zazwyczaj opadały luźno na ramiona, teraz były nieco splątane od całodniowego noszenia. Brix chwyciła kosmyk włosów i zaczęła go kręcić wokół palca. Raz, dwa, trzy. Nawinąć, puścić, powtórzyć. To był jej charakterystyczny gest, ten, który pojawiał się zawsze, gdy była zawstydzona lub zestresowana.

Ale teraz nie było wstydu. Był tylko szok.

Szok i niedowierzanie.

Jej myśli pobiegły do Maise i Persephone. Stały gdzieś obok, w tej samej bibliotece, słyszały to samo, co ona. Maise z jej chłodnymi niebieskimi oczami i blond włosami. Persephone z jej perfekcyjną postawą i brązowymi oczami, które zawsze widziały więcej. Jak one reagują? Co myślą?

Brix nie mogła na nie spojrzeć. Nie teraz. Nie wtedy, gdy jej własne emocje walczyły o przewagę, gdy jej ciało drżało, gdy jej dłonie nie mogły znaleźć spokoju. Jeśli spojrzy na nie, jeśli zobaczy w ich oczach to samo niedowierzanie, ten sam szok, tę samą zdradę – to może się załamać.

A ona nie mogła się załamać. Jeszcze nie. Musiała... musiała...

Co musiała?

Brix nie wiedziała. Nie miała pojęcia, co powinna zrobić, jak powinna zareagować, co powinna myśleć. Jej świat, tak starannie budowany na pewnych fundamentach – rodzina, miłość, bezpieczeństwo – właśnie się zachwiał. I nie wiedziała, czy uda mu się ustać.

Zi poruszyła skrzydłami. Papuga przestąpiła z nogi na nogę, zmieniając pozycję na ramieniu Brix, i wydała cichy dźwięk – coś, co mogło być westchnieniem. Jej małe czarne oczy patrzyły na twarz swojej właścicielki, rejestrując każde drgnienie, każdą zmianę wyrazu.

Brix poczuła ten ruch. Poczuła ciepło ciała ptaka, jego ciężar, jego obecność. I coś w niej pękło.

Nie głośno, nie dramatycznie. Tylko cichy trzask, gdzieś głęboko w klatce piersiowej, jak pękająca gałąź pod ciężarem śniegu. Jej dłonie przestały głaskać papugę. Zamiast tego przycisnęła ją do siebie, jakby chciała schować, ukryć, chronić.

Zi nie protestowała. Ptak po prostu wtulił się w szyję Brix, chowając głowę w zagłębieniu jej obojczyka. Jego pióra muskały skórę dziewczyny, delikatne jak szept.

Brix stała tak, z papugą przyciśniętą do piersi, z oczami utkwionymi w przestrzeń, z ciałem drżącym od emocji, które nie mogły znaleźć ujścia. Jej usta były zamknięte, ale coś w niej chciało krzyczeć. Chciało wykrzyczeć zaprzeczenie, chciało powiedzieć "to nieprawda", chciało odrzucić wszystko, co właśnie usłyszała.

Ale nie wydała z siebie żadnego dźwięku.

Cisza w bibliotece była ciężka, gęsta, niemal namacalna. Brix słyszała własny oddech – urywany, płytki, nieregularny. Słyszała cichy szum krwi w uszach. Słyszała, jak gdzieś za oknem śpiewa ptak, nieświadomy dramatu, który rozgrywa się wewnątrz.

Ptak. Śpiewa. Jak zwykle. Jakby nic się nie stało.

Brix pomyślała o wszystkich ptakach, które kiedyś miała. O Pipi, żółtej papudze z dzieciństwa, która umarła, gdy miała dwanaście lat. O tym, jak płakała przez tygodnie, nie mogąc zrozumieć, dlaczego coś tak małego i niewinnego musiało odejść. O tym, jak Zoya wtedy ją pocieszała, głaskała po włosach, szeptała, że wszystko będzie dobrze.

"Śmierć jest częścią życia, moja mała," powiedziała wtedy babcia. "Musimy się z nią pogodzić."

Czy wtedy myślała o Ethanielu Riannonie? O człowieku, którego – jak twierdziła Crilla – zamordowała? Czy wspomnienia tego, co zrobiła, wracały do niej, gdy głaskała wnuczkę po włosach?

Brix poczuła, jak żółć podchodzi jej do gardła. Jej żołądek skurczył się boleśnie, a mięśnie szczęki zacisnęły, powstrzymując to, co chciało się wydostać. Przełknęła ciężko, z trudem, jakby połykała kamień.

Jej wzrok powędrował do albumu w rękach Crilli. Skórzana okładka, wytarta na rogach, z ciemniejszymi plamami w miejscach, gdzie często dotykano. Złote litery na grzbiecie, częściowo zatarte, nieczytelne. Co było w środku? Jakie dowody? Jakie zdjęcia?

Brix nie chciała wiedzieć. Jednocześnie musiała wiedzieć.

Jej stopy, jakby działając niezależnie od woli, zrobiły krok w stronę Crilli. Tylko jeden. Potem drugi. Powoli, niepewnie, jakby szła po kruchym lodzie. Jej trampki zostawiały ślady w kurzu na podłodze – zapisywały jej drogę, jej zbliżanie się do prawdy, której nie chciała poznać.

Zi poruszyła się na jej ramieniu. Papuga wyczuwała napięcie swojej właścicielki, jej niepokój, jej strach. Wydała cichy dźwięk – coś, co mogło być ostrzeżeniem lub pocieszeniem – i mocniej wtuliła się w szyję Brix.

Brix zatrzymała się. Była teraz bliżej Crilli, ale wciąż poza zasięgiem ramion. Mogła zobaczyć więcej szczegółów albumu – pęknięcia na skórzanej okładce, ślady wilgoci na rogach, miejsce, gdzie coś było wyrwane lub wycięte. Mogła też zobaczyć więcej szczegółów twarzy Crilli – drobne zmarszczki wokół oczu, bladość skóry, sposób, w jaki jej usta były zaciśnięte w cienką linię.

Co ona czuje? – pomyślała Brix. Czy ona też cierpi? Czy ona też jest ofiarą tej historii?

Ale nie mogła pytać. Nie mogła mówić. Mogła tylko stać i patrzeć, i czuć, jak jej świat rozpada się na kawałki.

Jej dłonie znowu powędrowały do włosów. Tym razem chwyciła większy kosmyk i zacisnęła na nim palce, mocno, niemal boleśnie. Pociągnęła, jakby chciała sobie przypomnieć, że to wszystko jest prawdą, że nie śpi, że to nie jest koszmar.

Ból był prawdziwy. Uświadomiła sobie to z dziwną ulgą. Pociągnięcie włosów sprawiło ból – ostry, konkretny, niezaprzeczalny. To znaczyło, że jest przytomna. Że to się dzieje naprawdę. Że słowa, które usłyszała, nie były halucynacją.

Brix puściła włosy. Jej dłoń opadła bezwładnie, z powrotem do ciała papugi. Głaszcz, przesuń, powtórz. Automatyczny ruch, kojący rytm, jedyna rzecz, która miała sens.

Jej myśli pobiegły do rodziców. Czy oni wiedzieli? Czy ojciec, syn Zoi, miał pojęcie, co zrobiła jego matka? Czy mama, która zawsze mówiła o teściowej z takim szacunkiem i miłością, wiedziała, że w jej ręce jest krew?

A jeśli wiedzieli... dlaczego nigdy nic nie powiedzieli? Dlaczego pozwolili Brix dorastać w przekonaniu, że jej rodzina jest normalna, że jej babcia jest zwykłą, kochającą kobietą, która nigdy nie zrobiłaby nic złego?

Czy to było kłamstwo? Czy całe jej życie było zbudowane na kłamstwie?

Brix poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Nie płynęły jeszcze, nie spływały po policzkach, ale były tam – gorące, piekące, domagające się uwolnienia. Jej powieki mrugały szybko, próbując je powstrzymać, próbując zachować choć ten jeden resztkę kontroli.

Nie tutaj, pomyślała. Nie teraz. Nie przed Crillą. Nie przed Maise i Persephone.

Ale jej ciało nie słuchało. Łzy wciąż napływały, wciąż groziły wylaniem, wciąż przypominały o tym, że Brix Sterling – ta zawsze uśmiechnięta, zawsze wesoła, zawsze pełna energii dziewczyna – była w środku rozpadającą się ruiną.

Zi poruszyła się na jej ramieniu. Papuga wyczuwała zmianę – wilgoć w oczach swojej właścicielki, drżenie jej ust, sposób, w jaki jej oddech stawał się coraz bardziej urywany. Przesunęła głowę w stronę twarzy Brix, jakby chciała ją ociekać, zmyć łzy, zanim zdążyły wypłynąć.

Dotyk języka papugi był dziwny, ale nie nieprzyjemny. Brix poczuła go na swoim policzku – wilgotny, ciepły, żywy. Przypominał jej, że nie jest sama. Że Zi jest z nią. Że cokolwiek się stanie, cokolwiek prawda okaże się być, jej papuga będzie przy niej.

To była mała pociecha, ale Brix chwyciła się jej jak tonący brzytwy. Jej dłoń uniosła się i delikatnie pogłaskała główkę Zi, kiwając jej w podzięce. Ptak odpowiedział cichym pomrukiem i wtulił się z powrotem w zagłębienie jej szyi.

Brix spojrzała na Crillę. Naprawdę spojrzała, po raz pierwszy odkąd padły te słowa. I zobaczyła coś, czego wcześniej nie zauważyła – ból w oczach tej kobiety. Był głęboki, stary, wypalony przez lata noszenia go w sobie. To nie był triumf kogoś, kto wreszcie ujawnia prawdę. To nie była zemsta kogoś, kto niszczy życie innym. To był smutek kogoś, kto sam został zniszczony.

Crilla Riannon też była ofiarą tej historii. Jej dziadek został zamordowany. Jej rodzina straciła kogoś, kogo kochała. Jej życie zostało naznaczone przez zbrodnię, której nie popełniła, ale która zdefiniowała wszystko, kim była.

Brix poczuła ukłucie współczucia. Przebiło się przez szok, przez niedowierzanie, przez strach, i dotarło do jej serca. Ta kobieta – ta cicha, obserwująca, tajemnicza kobieta – cierpiała. I prawdopodobnie cierpiała od bardzo dawna.

Ale współczucie nie zmieniało faktów. Nie zmieniało tego, co Brix właśnie usłyszała. Nie zmieniało tego, że jej babcia – jej kochająca, ciepła, wspaniała babcia – była morderczynią.

Myśl ta uderzyła w Brix z nową siłą. Jej kolana ugięły się pod nią, jakby ktoś podciął jej nogi. Musiała przenieść ciężar ciała, musiała oprzeć się o coś, musiała...

Nie było nic. Żadnego krzesła, żadnego stołu w zasięgu ręki. Tylko ona i jej drżące nogi, i ziemia, która wydawała się kołysać pod jej stopami.

Brix zmusiła się do wyprostowania. Jej mięśnie napięły się, walcząc z osłabieniem, które chciało ją powalić. Jej szczęka zacisnęła się, a dłonie zacięły w pięści – z wyjątkiem tej, która wciąż głaskała papugę, jakby ta jedna czynność była jedyną rzeczą, która powstrzymywała ją przed całkowitym rozpadem.

Jej oddech powoli się uspokajał. Nie całkiem, nie do końca, ale wystarczająco, by mogła myśleć. By mogła próbować zrozumieć.

1953 rok. Sierpień. Hotel Quadrille.

Brix próbowała sobie wyobrazić ten czas. Jej babcia była wtedy młoda – pewnie w wieku Brix, może trochę starsza. Co robiła w hotelu Quadrille? Kim byli Eleanor Goddess i Ophelia Delvarez? Dlaczego te trzy kobiety spotkały się w tym miejscu? I co sprawiło, że zabiły Ethaniela Riannona?

Pytania kłębiły się w jej głowie, jedno za drugim, bez odpowiedzi, bez możliwości ich zadania. Brix chciała wiedzieć. Musiała wiedzieć. Ale jednocześnie bała się tego, co mogła odkryć.

Bała się, że prawda okaże się gorsza niż cokolwiek, co mogła sobie wyobrazić.

Jej wzrok powędrował z powrotem do albumu w rękach Crilli. Skórzana okładka zdawała się ją wzywać, kusić, obiecywać odpowiedzi. Brix wiedziała, że w środku znajdują się dowody – zdjęcia, dokumenty, coś, co potwierdzało oskarżenie. Część niej chciała to zobaczyć, chciała dotknąć dowodów, chciała zrozumieć.

Ale inna część – ta, która wciąż miała nadzieję, że to wszystko jest pomyłką, że Crilla się myli, że jej babka była niewinna – ta część chciała uciec. Wybiec z biblioteki, zostawić za sobą ten stary hotel, te słowa, tę prawdę. Wrócić do świata, w którym Zoya Sterling była tylko kochającą babcią, a nie morderczynią.

Brix nie uciekła. Stała w miejscu, rozdarta między pragnieniem prawdy a strachem przed nią, z papugą na ramieniu i łzami w oczach, które wciąż groziły wylaniem.

Jej dłonie znów powędrowały do włosów. Tym razem chwyciła kosmyk po lewej stronie twarzy i zaczęła go kręcić wokół palca – raz, dwa, trzy. Nawinąć, puścić, powtórzyć. Gest był znajomy, kojący, jedyna rzecz, która miała sens w świecie, który właśnie stracił wszelki sens.

Zi poruszyła się na jej ramieniu. Papuga wydała cichy dźwięk – coś pomiędzy westchnieniem a pomrukiem – i schowała głowę pod brodę Brix. Jej pióra muskały skórę dziewczyny, delikatne jak szept, ciepłe jak obietnica.

Brix stała tak, w półmroku zaciemnionej biblioteki, z papugą wtuloną w szyję, z dłonią wplataną we włosy, z oczami pełnymi niewylanych łez. Wokół niej cisza i kurz, i zielonkawe światło, które nie odsłaniało niczego, tylko pogłębiało cienie.

A przed nią stała Crilla Riannon, trzymając album, który zawierał prawdę. Prawdę o zbrodni sprzed siedemdziesięciu trzech lat. Prawdę o babkach, które nie były tym, kim wydawały się być. Prawdę, która zmieni wszystko, na zawsze.

Brix wzięła głęboki oddech. Jej klatka piersiowa uniosła się, żebra rozszerzyły, płuca napełniły się powietrzem, które pachniało kurzem i starym papierem, i czymś jeszcze – czymś, co mogło być zapachem zepsucia, albo po prostu zapachem czasu, który minął.

I wtedy, po raz pierwszy odkąd padły te słowa, jej ciało zaczęło się poruszać. Powoli, niepewnie, jakby każda komórka walczyła z niewidzialnym oporem. Jej stopy zrobiły kolejny krok w stronę Crilli, a potem jeszcze jeden. Jej ręka – ta, która nie była we włosach – wyciągnęła się w stronę albumu.

Palce Brix drżały. Cała jej ręka drżała, jakby ważyła tonę, jakby każdy milimetrowy ruch był walką z grawitacją. Ale wyciągała się, coraz bliżej, coraz bliżej, aż w końcu jej czubki palców musnęły skórzaną okładkę.

Była chłodna w dotyku. Gładka. Stara.

Brix zadrżała. Jej oczy spotkały się z oczami Crilli, i przez moment – przez ten jeden, nieskończony moment – dwie kobiety patrzyły na siebie bez słów, bez gestów, bez niczego po sobą wzajemnym ciężarze tego, co zostało powiedziane i tego, co wciąż pozostało do powiedzenia.

Wtedy Brix poczuła, jak coś w niej pęka. Nie głośno, nie dramatycznie, ale cicho, jak pęknięcie, które rozprzestrzenia się powoli, nieuchronnie, nie do zatrzymania.

I jej dłonie kurczowo chwyciły krawędź albumu, jakby chciała się upewnić, że to nie jest sen.