75.

75

Przeszłość – Brix Sterling

Szum wody z prysznica otaczał Brix jak biały szum, który na chwilę pozwalał zapomnieć o dniu pełnym wrażeń. Ciepła struga spływała po jej ramionach, rozluźniając mięśnie napięte po godzinach spędzonych w tunelu i późniejszej konfrontacji z przyjaciółkami. Woda była orzeźwiająca, prawie gorąca, a para unosząca się w małej łazience otulała ją wilgotnym ciepłem.

Ale umysł Brix pracował na przyspieszonych obrotach, niezrażony kojącym rytmem kropel.

Przed zamkniętymi powiekami stawała jej ta dziewczynka — Haifa, biedna mała, która zmarła w tunelu siedemdziesiąt lat temu. Brix widziała jej twarz wyraźniej niż niektórych żyjących ludzi, którzy mijali ją na ulicy — delikatne rysy, ciemne oczy pełne smutku, ubranie z innej epoki, jakby wydarte ze starej fotografii.

Dlaczego się pojawiała?

Czy chciała coś przekazać?

A może jedynie się przywitała — sama, opuszczona, szukając kogoś, kto by ją zauważył po latach zapomnienia?

Skoro Persephone i jej rodzina też ją widziała, czy to coś znaczyło? Czy to był zbieg okoliczności, zbiorowa halucynacja, czy może coś głębszego — coś, co łączyło je wszystkie w sposób, którego jeszcze nie rozumiały?

Myśli Brix krążyły jak ptaki uwięzione w pomieszczeniu — stukając o jedną ścianę, potem o drugą, szukając wyjścia, którego nie było. Jej emocjonalność, zwykle zasób, którym dzieliła się z otoczeniem, teraz działała przeciwko niej, nie pozwalając na spokój.

Zazwyczaj była pełna pozytywnej energii, kipiała entuzjazmem, który zarażał innych, sprawiał, że nawet szare dni nabierały koloru. Ale teraz ten entuzjazm przygasł, jak świeca na końcu knotu, migocząca niepewnie w przeciągu.

Brix wyłączyła wodę. Cisza, która nastąpiła, była nagła i prawie głośna w swojej kompletności. Została tylko kapanie resztek wody z głowicy prysznicowej, monotoniczne jak bicie zegara w pustym domu.

Wytarła smukłe ciało grubym ręcznikiem — białym, spranym do miękkości, z niewyraźnym logo hotelu z jakiejś dawnej podróży. Materiał pochłaniał wilgoć, pozostawiając skórę lekko zaczerwienioną, niemal świecącą.

Osuszyła czarne włosy, wcierając w nie ręcznik z energią, która była bardziej przyzwyczajeniem niż świadomym wyborem. Włosy, zwykle pełne fal i ruchu, teraz przylegały do głowy ciemnym, matowym kaskiem.

Wyczesała splątane pasma grzebieniem, patrząc w lustro nad umywalką. Jej odbicie było częściowo zamglone — para z prysznica osiadła na zimnej powierzchni szkła, tworząc nieregularne wzory, jak mapy nieznanych lądów.

Widziała własne oczy — bursztynowe, zwykle pełne iskry, teraz nieco zmęczone, z cieniami pod powiekami, których makijaż nie ukryłby. Dołeczki w policzkach, które pojawiały się przy każdym uśmiechu, teraz były niewidoczne — usta utrzymywały neutralną linię, zbyt proste jak na jej standardy.

Nogi skierowały się do pokoju, zanim umysł podjął świadomą decyzję. Ciało działało z własnej inercji, poszukując bezpieczeństwa znajomego otoczenia.

Cicho zamknęła za sobą drzwi — nie kliknęły głośno, tylko cichy, niemal wyczuwalny szmer mechanizmu zamykania. Pokój przywitał ją swoją żółtą ścianą, zielonymi zasłonami, stosem poduszek na łóżku, które wyglądały jak za małe fortce.

Dziadkowie spali w swej sypialni — za grubymi drewnianymi drzwiami na końcu korytarza, w świecie, który pachniał lawendą i starą pościelą. Ich oddychanie było zsynchronizowane, ciche, regularne — dźwięk bezpieczeństwa, który Brix znała od dziecka.

Tylko oni mi zostali, pomyślała smutno, stojąc w półmroku pokoju. Matka zmarła, ojca nie znam — te słowa w głowie brzmiały jak fakty wyczytane z cudzego życia, nie jak jej własna historia. Ale były prawdziwe, niezależnie od tego, jak bardzo starała się je przemilczeć energicznym zachowaniem.

Spojrzała na klatkę w rogu pokoju. Pipi — jej żółta papuga, dar od matki na piąte urodziny — spała na jednej nodze, głowa schowana w pióra, ciepłe ciało niemal nieruchome. Żółte pręty klatki, pomalowane farbą, kontrastowały z zielonym tłem ściany, tworząc mały, kolorowy świat w rogu żółtego pokoju.

Brix podeszła bliżej, stając na palcach, żeby nie zrobić hałasu. Pipi nie reagowała — ciągle spała, piers unosząc się i opuszczając w niemal niewidocznym rytmie. Żółte pióra na głowie papugi były lekko rozczochrane, jakby nawet we śnie przeżywała jakieś przygody.

Brix usiadła na brzegu łóżka, czując jak materac ugina się pod jej ciężarem. Pokój był cichy — zbyt cichy jak na jej standardy. Zazwyczaj wypełniała go muzyką z telefonu, głośnym opowiadaniem o dniu, rozmową z Pipi. Teraz siedziała w milczeniu, które wydawało się głośniejsze niż jakikolwiek hałas.

Położyła się na boku, twarzą do klatki papugi. W półmroku, przy słabym świetle lampki nocnej, kontury klatki zdawały się płynąć, tworzyć cienie, które nie do końca pasowały do rzeczywistości. Brix mrugnęła, próbując pozbyć się zmęczenia z oczu, ale cienie pozostały — subtelne, niemal niezauważalne, ale obecne.

Haifa pojawiła się w tunelu, pomyślała Brix, a teraz ten tunel jest we mnie — ciemny, wilgotny, pełen echa kroków, które nie należą do nikogo żyjącego. Zamknęła oczy, próbując wypchnąć ten obraz, ale on pozostał — dziewczynka w białej sukience, stojąca w świetle, które nie miało źródła.

Pipi poruszyła się w klatce — mały, niemal niezauważalny ruch, ale w ciszy pokoju wystarczający, żeby Brix otworzyła oczy. Papuga uniosła głowę z piór, jedno oko otwarte, drugie jeszcze zamknięte w półuśnie. Żółte pióra na szyi były rozczochrane, tworząc kołnierz chaosu wokół małej głowy.

„Kto krwawi?" — powiedziała Pipi głosem, który brzmiał zaskakująco wyraźnie w nocnej ciszy.

Brix uniosła się na łokciach, serce na moment przyspieszając. Pipi często powtarzała słowa, które słyszała — „kocham cię, Brixie", „chcę jeść!", frazy z reklam telewizyjnych. Ale te słowa, w tej kolejności, w tej nocy...

„Pipi?" — zawołała cicho, nie chcąc obudzić dziadków.

Pipi przekrzywiła głowę w ten swój charakterystyczny sposób, patrząc na Brix jednym otwartym okiem. Potem zamknęła je oba i schowała głowę z powrotem w pióra, jakby nic się nie stało — mała, żółta kula piór w żółtej klatce, kontrastująca z zieloną ścianą.

Brix leżała nieruchomo, próbując przekonać samą siebie, że to był zbieg okoliczności — Pipi musiała usłyszeć te słowa od kogoś innego, z telewizji, z radia, z rozmowy na ulicy. Ale głos w jej głowie, ten sam, który nigdy nie kłamał w sprawach ważnych, wiedział inaczej.

Ktoś krwawi w tunelu — Haifa to powiedziała. Teraz Pipi powtarzała te słowa w nocy, w cichym pokoju, gdzie ściany wydawały się cieńsze niż powinny być.

Brix sięgn po telefon leżący na stoliku nocnym. Ekran rozświetlił się ostro w półmroku, wyrzucając niebieskawe światło na jej twarz. Przewinęła kontakty, zatrzymując palec na imieniu Persephone.

Napisała wiadomość, kasując i poprawiając trzy razy, zanim wreszcie nacisnęła wyślij: „Słyszałaś może coś od Haify? Albo... cokolwiek dziwnego od Pipi?"

Czekała, patrząc na ekran, który po minucie zgasł, zostawiając ją w półmroku z jedynie żółtawym światłem lampki nocnej. Klatka Pipi była ciemnym kształtem w rogu, niemal stapiającym się z cieniem.

Telefon zabrzęczał, a Brix prawie upuściła go na podłogę. Wiadomość od Persephone: „Nic od Haify. A Pipi ma mówić coś więcej niż zwykle? 😅"

Brix zmarszczyła brwi, palec zawisł nad klawiaturą. Nie wiedziała, jak opisać to, co się wydarzyło — słowa wypowiedziane w nocy, właściwym tonem, we właściwym kontekście. Zabrzmiałoby to jak kolejna historyjka od Brix, kolejna jej ekscytacja, która przeminie za kilka godzin.

Napisała wreszcie: „Może nic. Daj znać jakbyś coś usłyszała." I dodała serduszko, żeby złagodzić napięcie, które sama czuła.

Położyła telefon na stoliku, ekranem do dołu, jakby chciała odciąć się od możliwości kolejnych wiadomości. Pokój wydawał się cichszy niż wcześniej — cisza, która nie była pusta, ale napełniona czymś, czego nie potrafiła nazwać.

Pipi poruszyła się w klatce. Mały, suchy dźwięk — pazur o pręt — w nocnej ciszy wystarczająco głośny, żeby Brix odwróciła głowę.

Papuga była teraz w pełni przebudzona, oba oczy otwarte, źrenice rozszerzone w półmroku. Stała na jednej nodze, drugą podciągniętą do brzucha, szyja wyciągnięta w charakterystycznej pozycji obserwatora.

Ale to, co przykuło uwagę Brix, to nie pozycja papugi.

To były jej oczy.

Źrenice Pipi nie były skierowane na Brix. Patrzyły gdzieś za nią, w głąb pokoju, w punkt, gdzie żółta ściana spotykała się z cieniem szafy. W półmroku trudno było ocenić odległość, ale Brix miała wrażenie, że papuga patrzy na coś konkretnego — coś, co znajdowało się na wysokości jej głowy, może nieco wyżej.

„Pipi?" — zawołała cicho, głos nieco zachrypnięty od ciszy.

Papuga nie zareagowała. Nie przekrzywiła głowy, nie mrugnęła, nie wydawała żadnego ze swoich zwykłych dźwięków. Stała nieruchomo, jak wypchana, szklane oczy skierowane w punkt za plecami Brix.

Brix poczuła, jak włoski na karku stają się jej dęba. To była reakcja fizjologiczna, poza kontrolą — ciało reagowało na coś, czego umysł jeszcze nie przetworzył. Obróciła się powoli, mięśnie napięte, gotowa do... czego? Do zobaczenia czegoś, czego nie chciała widzieć? Do potwierdzenia, że nie jest sama w pokoju?

Ściana była pusta.

Żółta farba, nieco przybrudzona w rogach, z jednym małym obrazkiem — fotografia Brix z dziadkami, zrobiona jakieś trzy lata temu, wszyscy uśmiechnięci w ogrodzie. Cień szafy, długi i miękki w świetle lampki nocnej. Nic więcej.

Brix wydała ciche, niemal niezauważalne westchnienie — mieszanka ulgi i niepewności. Czy to dobrze, że nic nie ma? Czy to oznacza, że Pipi po prostu... co? Widziała muchę? Przypomniała sobie o czymś, co ją zaniepokoiło w śnie?

Odwróciła się z powrotem do papugi. Pipi nadal stała w tej samej pozycji — nieruchoma, oczy skierowane w ten sam punkt za plecami Brix. Ale teraz, gdy Brix patrzyła, zauważyła coś innego. Coś subtelnego, niemal nie do uchwycenia.

Źrenice Pipi się poruszyły.

Nie było to mrugnięcie — to było śledzenie. Powolne, celowe przemieszczanie się spojrzenia, jak gdyby papuga obserwowała coś, co poruszało się po ścianie, powoli, metodycznie, od góry do dołu.

Brix poczuła, jak jej oddech staje się płytszy. Nie odwracała się tym razem. Nie chciała widzieć, nie chciała wiedzieć. Wystarczyło jej to, co widziała w oczach Pipi — to skupienie, to śledzenie czegoś, czego ona nie była w stanie dostrzec.

„Pipi, kochanie" — szepnęła, głos drżący nieco bardziej, niż by chciała. „Wszystko w porządku?"

Papuga nie odpowiedziała. Ale jej oczy — te szklane, czarne oczy — przestały się poruszać. Zatrzymały się na jednym punkcie, bezpośrednio za plecami Brix, na wysokości jej głowy.

I wtedy Pipi przemówiła. Nie swoim zwykłym głosem — nie tym piskliwym, radosnym tonem, którym zwykle witała Brix rano. Ten głos był cichszy, niższy, niemal... zmęczony.

„Ktoś tu był" — powiedziała papuga, a słowa zawisły w powietrzu, cięższe niż powinny być, wypowiedziane przez ptasie gardło.

Brix odwróciła się gwałtownie, serce walące jak młot. Pokój był pusty. Żółta ściana, zielone zasłony, szafa, łóżko, klatka Pipi — wszystko na swoim miejscu, wszystko normalne, wszystko nieprawidłowe w swojej normalności.

„Pipi?" — zawołała, głos łamiący się na pół. „Co masz na myśli? Kto był?"

Ale papuga nie odpowiedziała. Stała teraz w swojej klatce, obie nogi na pręcie, głowa lekko przechylona w ten swój charakterystyczny sposób — jakby nic się nie stało, jakby nie wypowiedziała właśnie słów, które nie powinny być w jej słowniku.

Brix podeszła do klatki, klękając przed nią na dywanie. Jej kolana zaczęły boleć od nacisku, ale nie zwracała na to uwagi. Była na poziomie oczu z Pipi, patrząc w te czarne, bezduszne źrenice, które wydawały się patrzeć przez nią, nie na nią.

„Pipi, proszę" — szepnęła, sięgając przez pręty klatki, czubkami palców dotykając żółtych piór na piersi papugi. „Powiedz mi, co widziałaś."

Pipi poruszyła się pod jej dotykiem — nie odsunęła się, ale też nie przybliżyła. Zwykle reagowała na głaskanie, wydając ciche, zadowolone dźwięki, przechylając głowę w stronę dłoni. Teraz pozostała nieruchoma, jak wypchana, ciepłe ciało bez życia pod jej palcami.

A potem, tak cicho, że Brix niemal nie usłyszała, Pipi powiedziała:

„Ona patrzy."

I wskazała dziobem — jeden szybki, precyzyjny ruch — w kierunku okna, za którym ciemność nocy prasowała się o szybę, próbując dostać do środka.

Brix odwróciła się powoli, mięśnie sztywne jak drewno. Zasłony były zamknięte — zielone, grube, nieprzepuszczające światła. Ale teraz, patrząc na nie, Brix miała wrażenie, że widzi za nimi coś, co nie powinno tam być. Ruch, może. Cień. Albo tylko własne odbicie w szybie, przerażające w swojej nieznajomości.

„Nie ma tam nikogo" — powiedziała głośno, próbując przekonać samą siebie, słysząc, jak głos brzmi fałszywie nawet w jej własnych uszach.

Pipi nie odpowiedziała. Kiedy Brix odwróciła się z powrotem do klatki, papuga spała — lub udawała, że śpi — głowa schowana w pióra, ciało niemal nieruchome, tylko ledwo widoczny ruch piersi wskazujący na życie.

Brix usiadła na podłodze, opierając plecy o framugę łóżka. Jej nogi były zdrętwiałe od klęczenia, ale nie czuła tego — albo czuła, ale to było nieistotne, znikome wobec tego, co działo się w jej głowie.

Haifa w tunelu. Pipi mówiąca jej słowa. Cień za zasłoną.

Wszystko to było połączone — wiedziała to instynktownie, tak jak wiedziała, że deszcz pada z góry, a ogień pali. Ale nie rozumiała jak, nie rozumiała dlaczego, i to niezrozumienie było gorsze niż sam strach.

Sięgnęła po telefon, który leżał na podłodze obok niej. Ekran rozświetlił jej twarz, odbijając się w źrenicach. Otworzyła czat z Maise — ostatnia wiadomość z popołudnia, kiedy jeszcze wszystko wydawało się prostsze, kiedy kłótnia wydawała się najgorszą rzeczą, która mogła się wydarzyć.

Napisała: „Maise, serio, czy ty też słyszałaś coś dziwnego od Zi albo... nie wiem, cokolwiek? Pipi mówi rzeczy, których nie powinna móc."

Zanim zdążyła się zastanowić, czy to dobrze brzmi, czy nie brzmi jak szaleństwo, wiadomość została wysłana. Zniknęła w eterze, niemożliwa do cofnięcia.

Brix odłożyła telefon na stolik, zbyt daleko, żeby móc sprawdzać go co chwilę. To była jej zasada — kiedy wysyłała coś ważnego, musiała czekać, nie mogła obsesyjnie sprawdzać, czy ktoś odpisał. Inaczej oszalałaby w oczekiwaniu.

Pokój wydawał się teraz większy, jakby ściany się oddalały w ciemności. Żółta farba, zwykle tak ciepła i przytulna, teraz wyglądała na nieco chorą, niezdrową — jak skóra po zbyt długiej ekspozycji na słońce. Zielone zasłony były za ciemne, pochłaniające światło zamiast go odbijać.

Brix przesunęła się po podłodze, przysuwając się bliżej łóżka. Chciała wstać, położyć się, zasnać, zapomnieć. Ale ciało nie chciao się poruszyć — było ciężkie, jakby ktoś przytrzymywał ją na miejscu, nie pozwalając uciec przed tym, co musiała przemyśleć.

Haifa zmarła w tunelu. Siedemdziesiąt lat temu, w czasie wojny, w ciemności, sama. A teraz się pojawiła — nie tylko Brix, ale i Persephone ją widziały. To nie była halucynacja, nie był to sen. To było... coś innego.

I Pipi, która nigdy nie była w tunelu, która nie mogła wiedzieć o Haifie, teraz mówiła jej słowa: „Ktoś tu był". „Ona patrzy."

Brix podniosła wzrok, patrząc na klatkę. Pipi spała — lub tak to wyglądało. Mała, żółta kula piór, niemal nieruchoma, tylko ledwo widoczny ruch piersi. Ale Brix miała wrażenie, że to nie jest zwykły sen. Że papuga jest w stanie, który nie jest ani snem, ani czuwaniem — czymś pomiędzy, gdzie granice między tym, co realne, a co nie, stają się płynne.

Zasłony przy oknie poruszyły się.

Brix dostrzegła to w kątku oka — delikatny ruch, jakby powietrze weszło przez niewidzialną szczelinę. Ale okno było zamknięte, sprawdziła to przed prysznicem. A zasłony — grube, zielone, ciężkie — nie powinny się poruszać bez powodu.

Patrzyła na nie, nie mrugając, jakby ruch mógł się powtórzyć, jakby oczekiwanie mogło go przywołać. Ale zasłony pozostały nieruchome — ciemne, ciche, bez życia.

Telefon na stoliku zabrzęczał.

Brix drgnęła, prawie krzyknęła, instynktownie przytrzymując ręką usta. Serce walło tak mocno, że czuła je w skroniach, w uszach, w palcach. Złapała telefon, nie patrząc na ekran, i przyłożyła do ucha.

„Brix?" — głos Maise, zmęczony, ale czujny. „Dostałam twoją wiadomość. Co się stało?"

Brix otworzyła usta, ale słowa nie chciały przyjść. Co mogła powiedzieć? Że jej papuga mówi jej słowa, których nie powinna znać? Że zasłony ruszają się same? Że czuje obecność czegoś, czego nie potrafi nazwać, w pokoju, który zna od dziecka?

„Brix, jesteś tam?" — Maise brzmiała teraz zaniepokojona, czytając ciszę.

„Tak" — wymamrotała wreszcie Brix, głos nie do końca jej własny. „Tak, jestem. Po prostu... zmęczona jestem. Długi dzień."

Na drugim końcu linii zapadła cisza — nie ta pusta, ale napełniona, ciężka od niewypowiedzianych pytań. Maise wiedziała, że Brix coś ukrywa. Znały się zbyt długo, by nie rozpoznać tego specyficznego tonu — lekko zbyt wesołego, lekko zbyt szybkiego, maskującego coś, czego Brix nie była gotowa nazwać.

„Dobrze" — powiedziała wreszcie Maise, a w jej głosie było coś więcej niż tylko zgodzenie się. „Ale jeśli będziesz chciała porozmawiać — o czymkolwiek — wiesz, gdzie mnie znaleźć."

„Wiem" — odparła Brix, a w jej głosie zabrzmiało coś, co mogło być wdzięcznością, albo ulgą, albo tylko zmęczeniem. „Dzięki, Maise. Naprawdę."

Rozłączyły się, a Brix siedziała w półmroku pokoju, telefon zimny w dłoni, cisza głośna w uszach. Pipi była teraz cicho — prawdziwie cicho, bez żadnych dźwięków, bez ruchu, jakby papuga też czekała na coś, co miało nadejść.

Brix położyła się na łóżku, twarzą do sufitu, ręce złożone na piersi. Patrzyła w ciemność nad sobą, tam gdzie powinien być sufit, ale widziała tylko cień na cieniu, warstwy ciemności, które mogły kryć cokolwiek — lub nic.

I wtedy, gdy jej powieki stawały się ciężkie, gdy sen zaczynał ją wciągać w swoje miękkie, niepamiętające ramiona, usłyszała to.

Szept.

Tak cichy, że mogła go nie usłyszeć, gdyby nie cisza, która go poprzedzała. Tak bliski, że mogła poczuć ciepło oddechu na uchu, choć nikogo nie było w pokoju poza nią i Pipi.

Szeptał jej imię.

„Brixie..."

A potem, zanim zdążyła otworzyć oczy, zanim zdążyła krzyknąć lub się ruszyć, szept przeszedł w coś innego — w dźwięk, który rozpoznała, choć nigdy go wcześniej nie słyszała w takim kontekście.

Śmiech.

Dziecięcy, cichy, niemal zadowolony — ale nie ten rodzaj zadowolenia, który Brix kojarzyła z własnego dzieciństwa. To był śmiech kogoś, kto wiedział coś, czego ona nie wiedziała. Ktoś, kto czekał na to, co miało nadejść.

I wtedy, gdy Brix wreszcie otworzyła oczy, szerokie, przerażone, gotowe do zobaczenia czegokolwiek — pokój był pusty.

Żółte ściany, zielone zasłony, klatka Pipi, w której papuga spała teraz głęboko, bez ruchu, bez śladu przebudzenia. Cisza kompletna, nieprzerwana, zupełna.

Ale na podłodze, tuż przy łóżku, gdzie Brix mogła dosięgnąć ręką, leżało coś, czego nie było tam przedtem.

Mały, biały kwiatek.

Nieznany gatunek, nie pasujący do żadnych roślin w ogrodzie dziadków. Płatki delikatne, niemal przeźroczyste, jakby wykonane z cienia a nie z materii. Zapach — słaby, ledwo wyczuwalny, ale obecny — przypominał coś, co Brix kojarzyła z dzieciństwa, z czasów przed śmiercią matki, z czegoś, czego nie potrafiła nazwać.

Dotknęła kwiatka opuszkami palców. Był prawdziwy — zimny, lekko wilgotny, z małym, zielonym łodyżką, która kończyła się zdrowym, białym korzeniem, jakby kwiatek został wyrwany z ziemi tuż przed chwilą.

Brix podniosła go, przyciskając do piersi, czując, jak serce bije jej pod palcami, pod kwiatkiem, pod skórą.

Za oknem, za zielonymi zasłonami, coś się poruszyło. Cień, którego nie było wcześniej. Kształt, który mógł być drzewem, albo człowiekiem, albo niczym — tylko złudzeniem światła i ciemności.

Ale Brix już nie odwracała się, by sprawdzić. Siedziała na łóżku, z kwiatkiem w dłoni, z sercem w gardle, z ciszą w uszach — i czekała, nie wiedząc na co, ale wiedząc, że to, na co czeka, już się zaczęło.