71.

71

Trzy lata wcześniej – Crilla Riannon

Przyłożyła dłoń do chłodnej, wilgotnej ściany hotelu Quadrille, a jej palce natknęły się na wypukłość farby. Przesunęła opuszki po nierównej powierzchni, jakby badając język morza na skórze dawno zmarłej istoty. Światło jej latarki tańczyło po zielonkawej pleśni, odsłaniając kolejne centymetry zniszczonej powierzchni.

SEDM.

Cztery litery, czarna farba w sprayu, wyraźna i nonsensowna. Crilla cofnęła się o krok, a jej but zgrzytnął o coś twardego — zardzewiałą puszkę po farbie, leżącą wśród porzuconych papierosów i stłuczonego szkła. Pochyliła się, podniosła puszkę do światła. Czarna, bez etykiety, pusta. Miejscowa, tania, kupiona w każdym sklepie z farbami w promieniu dwudziestu kilometrów.

— To nie... — jej głos złamał się w połowie zdania, jak gałąź pod ciężarem śniegu.

Odsunęła się od ściany, a latarka poszła w górę, oświetlając kolejne fragmenty opuszczonego korytarza. Serduszko zwykłym czerwonym mazakiem, dwa złączone pierwsze litery imion — M+K 4ever. Dalej, wyżej, bliżej sufitu: przekleństwo w block letters, nazwa lokalnego zespołu punkowego, data sprzed sześciu lat. Crilla obróciła się wolno, a światło jej latarki przesuwało się po ścianach jak palec wskazujący winnego.

Wszystko błahostki. Proste zanieczyszczenie, akt wandalizmu nastolatków niedbających o środowisko.

Dopiero teraz, przy świetle latarki, Crilla to odkryła. W ciągu dnia, gdy światło słoneczne wpadało przez pęknięte okna, wszystko wydawało się inne — bardziej tajemnicze, godne śledztwa. Teraz, w ciemności, z bliska, z bliskiej odległości, prawda była banalna jak pusta puszka po farbie.

A więc nie miało związku z zagadką, którą rozwikłuje.

A więc Xones Scott również się pomylił w kwestii SEDM.

Coś pękło w Crilli z dźwiękiem słyszalnym tylko dla niej samej. Nie był to krzyk — było to coś głębszego, starszego, coś co współczesne języki nie potrafią nazwać. Jej dłoń, ta sama, która badała wypukłość farby, zaciśnęła się w pięść tak mocno, że paznokcie wbijały się w skórę dłoni.

Walnęła pięścią w ścianę.

Ból na moment ją ogłuszył — nie był to jeden bodziec, lecz fala, która wyszła z kostek, przeszła przez nadgarstek, wdarła się w przedramię. Crilla zadrżała, zagryzła dolną wargę tak mocno, że poczuła metaliczny smak krwi. Nie krzyknęła. Nigdy nie krzyczała.

Drugi cios. Za własną bezsilność i poczucie niesprawiedliwości. Ściana była twardsza niż się wydawało, a farba — choć wyschnięta — zostawiała ślady na jej knykciach. Trzeci cios, najmocniejszy, za toksycznego Justina Evansa, którego imię w tym momencie stało się synonimem wszystkiego, co ją spowalniało, wiązało, niszczyło.

Crilla oparła czoło o zimną ścianę, oddychając przez nos, próbując przywrócić rytm serca do normy. Jej dłoń pulsowała bólem — nie był to ból czysto fizyczny, lecz coś mieszanego, gorzkiego, osobistego. Starała się nie myśleć o tym, jak wygląda — zarumieniona, z roztrzepanymi włosami, z krwią na wargi i farbą na pięściach.

Postanowiła w końcu pójść na policję.

To nie była decyzja podjęta w gniewie, chociaż gniew ją do niej doprowadził. Była to decyzja, która dojrzewała w niej od tygodnia, może dłużej — od momentu, gdy Justin Evans pojawił się w jej życiu ponownie, nie prosząc o pozwolenie, nie szanując granic, które sama wyznaczyła. Chciała zgłosić stalking. Że były ją prześladuje, nęka, stosuje fizyczną i psychiczną przemoc.

Powinna to zrobić tydzień temu, gdy Evans pobił Xonesa.

Crilla zamknęła oczy, a przed jej powiekami przeszła scena — bar, półmrok, dźwięk rozbijającego się szkła. Justin, zaczerwieniony, z pianką na wargach, zaciskający pięść. Xones, który stanął między nimi, cichy, niemal przezroczysty w swojej obecności, a jednak tam, zdecydowany. Uderzenie. Upadek. Krew na podłodze, ciemniejsza niż drewno baru.

Ale wtedy Crilla myślała inaczej. Myślała, że Dalia Winters, jej przyjaciółka, która unieszkodliwiła Evansa — jak, tego Crilla nigdy do końca nie rozumiała, czy to była jakaś sztuka walki, czy po prostu obezwładniająca obecność tej kobiety — myślała, że to wystarczy. Że interwencja Dalii odstraszy go, że zobaczy granicę, którą przekroczył, i się wycofa.

Niestety.

Miał na jej punkcie taką obsesję, że należało zgłosić problem wyższym władzom.

Crilla otworzyła oczy i odsunęła się od ściany. Jej odbicie w potłuczonym lustrze na końcu korytarza — fragment twarzy, ramię, roztrzepane włosy — wyglądało jak fotografia z jakiegoś dramatu, którego nigdy nie chciała oglądać. Odwróciła się od lustra.

Wyszła z korytarza, starając się nie patrzeć na ślady farby na swoich knykciach. Ból w dłoni ustępował, zastępowany przez coś innego — determinację, która była chłodniejsza, bardziej praktyczna. Nie czuła już gniewu. Czuła konieczność.

Na zewnątrz, w rotundzie z drzewem, czekali na nią inni. Ale to była inna historia, inny rozdział. Teraz Crilla Riannon szła przez ciemne korytarze Hotelu Quardille z jednym celem — znaleźć drogę do światła, do pomocy, do końca tej historii, którą sama sobie stworzyła, wierząc, że może ją kontrolować.

Jej kroki odbijały się echem od wilgotnych ścian, a srebrzyste liście drzewa w rotundzie — widziane przez pęknięte okno — błyszczały jak setki małych oczu, obserwujących jej odejście.