15.

 

 

15

Przeszłość – Maise Delvarez

Światło w sypialni Ophelii Delvarez przygasło o połowę, gdy chmura przesłoniła słońce za zasłonami z brudnego różu. Maise stała przy oknie, palcem śledząc pęknięcie w szybie, które biegło od dolnego rogu jak spowolniona błyskawica. Szkło było stare, wiktoriańskie, z niejednorodnymi warstwami, które falowały, gdy patrzyło się przez nie na ogród.

— Maise — głos Vainera brzmiał jak zza ściany wody. — Maise, ona się ruszyła.

Maise odwróciła się powoli. Jej stopa, ta z blizną od gorącego napoju w dzieciństwie, zaszczebiotała o podłogę — dźwięk, który znała od lat, ten specyficzny szuranie bosej stopy o drewno, gdy przekraczała próg sypialni babci. Teraz stała nieruchomo, obserwując twarz Ophelii.

Babcia nie wyglądała na dziewięćdziesięciodwuletnią. Wyglądała na wieczną. Jej skóra, przezroczysta jak pergamin nasączony olejem, przylegała do kości policzkowych w sposób, który sugerował, że tkanka pod nią dawno się rozpuściła. Włosy, wcześniej srebrne, teraz żółknące jak stare kości wieloryba, rozrzucone były na poduszce w stylu, który przypominał portrety zmarłych z epoki wiktoriańskiej.

Ale to nie wygląd babci przykuwał wzrok Maise. To były jej oczy.

Ophelię otworzyła je. Powieki, które przez miesiąc pozostawały zamknięte jak zasłony w teatrze po spektaklu, uniosły się z wysiłkiem, który wydawał się wymagać więcej energii niż miała w całym ciele. Tęczówki, szare jak popiół w zimnym kominku, przesunęły się w stronę Maise, potem Vainera, potem z powrotem do Maise.

— Ona nas widzi — wyszeptał Vainer. Jego głos załamał się na końcówce, jakby chłopiec zdał sobie sprawę, że to, co mówi, jest jednocześnie prawdą i czymś niemożliwym.

Maise nie odpowiedziała. Podeszła do łóżka, cicho jak kot, którego nigdy nie miała, ale którego sposób poruszania się obserwowała w filmach. Przykucnęła przy krawędzi materaca, tak że jej twarz znalazła się na wysokości twarzy babci. Z bliska widziała coś, czego wcześniej nie zauważyła — drobne ruchy mięśni wokół ust Ophelii, jakby staruszka próbowała uformować słowo.

— Babciu — powiedziała Maise. Jej głos był cichy, ale nie szepczący — ten specyficzny ton, który używała, gdy mówiła do ludzi, których nie chciała usłyszeć nikt inny.

Ophelia zamrugała. Powoli, celowo — raz, potem dwa razy. Maise wiedziała, że w języku ciała, w szczególności w języku tych, którzy stracili zdolność mowy, mruganie mogło oznaczać tak. Albo nie. Albo cokolwiek innego, co umysł chory chciał przekazać.

— Jeden raz za tak, dwa razy za nie — zaproponował Vainer, który podszedł bliżej, jego cień padając na pościel jak druga osoba w łóżku.

Maise pokręciła głową. — Nie. To nie jest takie proste. Ona nie wie, co my mamy na myśli. My nie wiemy, co ona ma na myśli. To jak próba rozmowy przez ścianę, gdzie obie strony mówią w różnych językach.

Ophelia zamrugała ponownie — trzy razy, szybko po sobie. Maise nachyliła się bliżej, jej włosy, te długie, kręcone blond włosy, spadły na twarz babci jak zasłona. Przez moment obie kobiety, oddalone o siedemdziesiąt pięć lat, były ukryte przed światem w kokonie włosów i oddechu.

— Babciu — wyszeptała Maise. — Co się stało między tobą a mamą?

Ophelia nie zamrknęła oczu, ale coś w jej spojrzeniu się zmieniło. To nie było mrugnięcie — to było coś głębszego, jakby staruszka próbowała cofnąć się w czasie, oglądać wspomnienie, którego nie mogła już dotknąć. Jej usta poruszyły się ponownie, tym razem wyraźniej — kształtowały słowo, które Maise niemal rozpoznała, zanim dźwięk zamarł w gardle babci.

— L... La...

To było wszystko. Ophelia zamknęła oczy, jej oddech stał się płytki, nieregularny. Maise odsunęła się, jej dłonie drżały, gdy dotknęła własnych ud. Nie była pewna, czy to, co właśnie widziała, było rzeczywistością, czy projekcją własnej ciekawości — czy Ophelia naprawdę próbowała wypowiedzieć imię swojej córki, czy Maise tylko chciała, żeby tak było.

— Co ona powiedziała? — zapytał Vainer. Jego głos brzmiał dziwnie, jakby dojrzewał w czasie rzeczywistym, przechodząc z dziecięcego zaciekawienia w coś cięższego.

— Nic — odpowiedziała Maise, zbyt szybko.

Vainer spojrzał na nią długo, dłużej niż powinien trzynastolatek patrzeć na siostrę. W jego oczach, tych samych niebieskich co u Maise, ale ciemniejszych, bardziej zagęszczonych, pojawiło się coś, co przypominało podejrzenie. Albo zrozumienie. Albo oba.

— Maise… — rzekł po chwili — mam leak w percepcji, że ty renderujesz layer rzeczy, który dla reszty jest totalnie off-grid. I nie, to nie bug w twoim systemie, bez spinu. Bardziej jakbyś miała przekierowany feed i skanowała inne pasmo… taki alternatywny stream danych.

Maise nie odpowiedziała. Spojrzała ponownie na Ophelię, na jej zamknięte oczy, na falowanie żył na jej skroniach, które było jedynym dowodem, że staruszka nadal żyła. W pokoju zapach lawendy wzmógł się, jakby ktoś otworzył fiolkę z olejkiem — ale nikt tego nie zrobił. Pielęgniarka siedziała w kącie, czytając książkę, niezrażona niczym.

Maise podeszła do stolika nocnego. Na nim stała ramka ze zdjęciem — Lareina i Ophelia, obie młodsze, stojące przed fontanną w jakimś parku. Lareina miała włosy takie same jak Maise, te same kręcone blond fale, ale jej twarz była otwarta, uśmiechnięta, niczym niezmącona. Ophelia stała sztywno, jej uśmiech wydawał się namalowany, ale w oczach było coś innego — nie ciepło, ale determinacja. Albo strach.

Maise odwróciła ramkę. Z tyłu, napisany drobnym, staromodnym pismem, widniała data: 14 lipca 1962. I słowa, częściowo zmyte przez czas: Dzień, w którym wszystko się zaczęło. I skończyło.

— Co tam jest? — zapytał Vainer, podchodząc bliżej.

Maise szybko odłożyła ramkę. — Nic. Stare zdjęcie.

— Pokazuj.

— Nie.

— Dlaczego?

— Bo nie.

Vainer zmarszczył brwi, ale nie naciskał. W tym był podobny do Maise — umiał czytać granice, wyczuwać moment, w którym dalsze pytania byłyby niebezpieczne. Może to było coś, czego nauczyli się oboje w tym domu, gdzie cisza często mówiła więcej niż słowa.

Brandon wstał z łóżka Ophelii. Jego kolana zatrzasnęły się z charakterystycznym dla mężczyzn w średnim wieku dźwiękiem — nie bólu, ale zużycia. Spojrzał na dzieci, potem na pielęgniarkę, potem z powrotem na Ophelię.

— Pójdę zrobić herbatę — powiedział, jakby to wyjaśniało wszystko.

Wyszedł, a za nim pielęgniarka, zostawiając Maise, Vainera i nieprzytomną Ophelię samych w półmroku. Światło zmieniło kolor z żółtego na fioletowy, jakby ktoś przesunął położenie słońca za pomocą dźwigni.

Maise usiadła na skraju łóżka. Materac uginał się pod jej wagą, przesuwając ciało Ophelii nieznacznie w jej stronę. Staruszka pachniała jak zawsze — lawendą, pudrem, i czymś głębszym, ciemniejszym, co przypominało Maise zapach starej księgarni, tych miejsc, gdzie książki gniją od wilgoci i nikt ich nie czyta.

— Babciu — powiedziała cicho. — Wiem, że mnie słyszysz.

Vainer usiadł na podłodze, opierając plecy o ścianę. Jego kolana wystawały spod spodni, bliznowate od upadków na deskorolce, którą dostał na dwunaste urodziny i której używał tylko przez trzy tygodnie, zanim stwierdził, że "to dla dzieci".

— Może po prostu nie odpala reply’a — rzucił. — Może wywaliła nas wszystkich do ignore listy i ma totalny overload na ten cały feed.

Maise spojrzała na brata. Jego twarz, zawsze okrągła, dziecięca, zaczynała się wydłużać, szczególnie w nosie, który wyglądał jak zapożyczony z przyszłości, z twarzy, którą Vainer dopiero miał dorosnąć.

— Co masz na myśli? — zapytała.

— Chodzi mi o to, że może wolałaby hard shutdown niż leżeć tu jak… — Vainer zawiesił się, szukając frazy bez zbędnego gore, ale też bez soft-filtera — …jak shell po człowieku.

Maise odwróciła wzrok. Znała to uczucie — nie tyle litość, co rodzaj zazdrości wobec zmarłych, którzy nie muszą już udawać. Ale nie powiedziała tego na głos. Zamiast tego pochyliła się bliżej Ophelii, tak blisko, że czuła ciepło jej oddechu, który pachniał jak zepsute mleko i leki.

— Babciu — szepnęła. — Co się stało między tobą a mamą? Co było takiego strasznego, że ona uciekła do Szwajcarii i nigdy więcej o tobie nie pytała?

Oczy Ophelii, te szare, martwe na pierwszy rzut oka, nagle się zmieniły. Nie było to mrugnięcie — to było coś głębszego, jakby w głębi tęczówek zapaliło się światło, które nie miało prawa tam być. Staruszka otworzyła usta, jej żuchwa drżała, mięśnie szyi napięły się jak struny.

— La... — wydyszała. — La... rei...

Imię. Imię jej córki. Imię kobiety, która siedziała w tej chwili w Szwajcarii, w jakimś apartamencie z widokiem na Alpy, pijąc kawę i udając, że jej matka nie istnieje.

Maise cofnęła się jak oparzona. Jej ręka, ta z blizną na nodze, automatycznie sięgnęła do miejsca, gdzie kiedyś dotknęła gorącego napoju — gest, który wykonywała nieświadomie od dzieciństwa, gdy była zestresowana.

— Ona powiedziała — wyszeptała. — Ona naprawdę powiedziała...

— Powiedziała co? — Vainer był już na kolanach przy łóżku, jego twarz blada jak papier, na którym jeszcze nic nie napisano.

— Imię mamy. — Maise spojrzała na brata, a w jej oczach — tych niebieskich, trudnych do odczytania — pojawiło się coś, czego nie potrafiła nazwać.

Vainer cofnął się na pięty.

— No way. Medyk jasno logował, że ona… że jej core… już nie odpowiada, totalny… — nie dokończył, jakby same słowa mogły sprawić ból.

— Lekarze się mylą — odpowiedziała Maise. Jej głos był pusty, neutralny, jakby opisywała pogodę. — Albo kłamią.

Pokój pogrążył się w ciszy, która miała wagę i temperaturę. Maise mogła ją zmierzyć — około dwadzieścia dwa stopnie Celsiusza, sześćdziesiąt procent wilgotności, ciśnienie atmosferyczne spadające jak zwiastun burzy. Zauważyła to wszystko, jak zawsze zauważała szczegóły, które inni pomijali — pęknięcia w ścianach, zmiany w zapachu powietrza, mikroekspresje na twarzach.

To było jej schronienie. Obserwacja zamiast uczestnictwa. Analiza zamiast zaangażowania.

Ale teraz, stojąc nad łóżkiem babci, poczuła coś, czego nie potrafiła nazwać. To nie był strach — strach znała dobrze, był jej towarzyszem z dzieciństwa, tym cichym głosem, który ostrzegał ją przed gorącymi napojami i ludźmi, którzy "za dużo mówią". To było coś innego. Coś, co przypominało ciekawość, ale było ciemniejsze, głodniejsze.

Chęć wiedzy za wszelką cenę.

— Maise — głos Vainera wyrwał ją z zamyślenia. — Co robimy?

Spojrzała na brata. Stał przy drzwiach, jakby gotowy do ucieczki, ale nie chciał być pierwszym, który ją rozpocznie. Był w tym sprytny — zawsze umiał pozycjonować się tak, by w razie czego nie być winnym.

— Nic. Czekamy.

— Na co?

Maise spojrzała z powrotem na Ophelię. Staruszka oddychała, jej pierś unosiła się i opadała w rytmie, który wydawał się przypadkowy, jakby ktoś w środku próbował przypomnieć sobie, jak to się robiło.

— Na to, żeby coś się stało — powiedziała cicho. — Albo żeby nic się nie stało. W końcu jedno z drugiego wynika.

Vainer nie odpowiedział. W pokoju zabrzmiał dźwięk — ciche, rytmiczne pukanie, jakby ktoś stukał w szybę z zewnątrz. Maise odwróciła się do okna. Nic tam nie było, tylko ogród, który ich matka kiedyś pielęgnowała, a teraz zarastał chwastami.

— Wiatr — powiedział Vainer, ale nie brzmiał przekonany.

Maise nie odpowiedziała. Wróciła do obserwacji babci. W półmroku, z tak bliska, mogła zobaczyć szczegóły, które wcześniej umknęły jej uwadze — małą bliznę na brodzie Ophelii, kształt jej uszu, sposób, w jaki jej włosy przyklejały się do poduszki od potu.

I coś jeszcze. Coś, czego nie powinno tam być.

Na szyi Ophelii, pół ukryte pod kołdrą, widniał siniak. Nie duży, nie wyraźny — raczej przebarwienie, jakby ktoś zbyt mocno chwycił staruszkę za gardło. Albo jakby sama się tam uderzyła, co wydawało się mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę jej paraliż.

Maise wyciągnęła rękę, ostrożnie odchylając kołdrę. Siniak był większy, niż początkowo sądziła — rozciągał się od podstawy szyi aż do obojczyka, w kolorach, które sugerowały różne stadia gojenia. Żółty na brzegach, fioletowy w środku, czerwień w miejscach, gdzie skóra była najcienjsza.

— Maise? — głos Vainera brzmiał daleko. — Co ty robisz?

Maise przykryła staruszkę z powrotem, powoli, jakby układała do snu.

— Nic — powiedziała. — Sprawdzam, czy ma wystarczająco ciepło.

Kłamstwo wyszło zbyt łatwo. To było niepokojące. Maise nie kłamała często — nie dlatego, że miała jakieś szczególne zasady etyczne, ale dlatego, że kłamstwo wymagało zaangażowania emocjonalnego, zrozumienia, czego druga strona chce usłyszeć. A Maise rzadko interesowała się tym, czego inni chcieli.

Ale teraz, stojąc nad łóżkiem babci, poczuła coś, co przypominało obowiązek. Nie miłość — miłość była zbyt ciepła, zbyt pochłaniająca. To było coś chłodniejszego, bardziej pragmatycznego. Jakby Ophelia była zagadką, którą Maise postanowiła rozwiązać.

Siniak na szyi był pierwszym elementem tej zagadki.

— Maise — Vainer stanął obok niej, tak blisko, że czuła ciepło jego ciała. — Czy ty myślisz, że mama kiedykolwiek wróci?

Pytanie zaskoczyło ją. Nie dlatego, że było nieoczekiwane — Vainer często zadawał pytania, których odpowiedzi już znał — ale dlatego, że w jego głosie było coś nowego. Nie tęsknota. Strach.

— Nie wiem — odpowiedziała szczerze. — Nie znam jej na tyle, żeby wiedzieć, co zrobi.

— Ale ty masz z nią wspólny build — cisnął Vainer. — Każdy to taguje. Ten sam hair asset, te same eye parametry. Może dlatego ona… — uciął, jakby nagle złapał, jak dziwnie to brzmi.

— Może dlatego ona co? — Maise obróciła się do brata. — Mów do końca.

Vainer spuścił wzrok.

— Może dlatego nie była w stanie zbufferować babci — rzucił. — Bo babcia ją kompilowała od zera. A ty jesteś… ten sam fork, ten sam pattern. Więc możliwe, że babcia też cię nie renderuje, tylko odrzuca jak konflikt w buildzie.

Słowa wisiały w powietrzu jak pył, który nie chce opaść. Maise patrzyła na brata, próbując zdecydować, czy był złośliwy, czy tylko prawdziwy. W wieku trzynastu lat trudno było rozróżnić te dwie rzeczy — często były tym samym.

— Babcia nie może niczego znieść — powiedziała w końcu. — Jest sparaliżowana. To cały sens paraliżu.

— Wiesz, co mam na myśli — nalegał Vainer.

Maise odwróciła się z powrotem do okna. Światło zmieniło kolor po raz kolejny, tym razem na pomarańczowy, jakby ktoś podpalił coś za ścianą. Zmierzch nadchodził szybko, jak zawsze w październiku, kiedy dni skracały się niepostrzeżenie, a noc wypełzała z kątów pokoju.

— Vainer — powiedziała cicho. — Czy ty kiedykolwiek widziałeś, żeby ktoś robił babci krzywdę?

Cisza za jej plecami była tak gęsta, że mogła ją dotknąć. Kiedy Vainer w końcu odpowiedział, jego głos brzmiał inaczej — niżej, starszym, jakby pytanie Maise zmusiło go do przeskoczenia przez lata doświadczeń w jednym momencie.

— Masz na myśli... kogo?

Maise odwróciła się. Vainer stał z dłonią na oparciu krzesła, jego palce białe od nacisku.

— Nie wiem — odpowiedziała szczerze. — Kogokolwiek.

Nie dokończyła. Nie musiała. Vainer spojrzał na łóżko babci, na jej szyję, na miejsca, gdzie kołdra zakrywała to, co Maise odkryła. Jego oczy powiększyły się, a potem — co było gorsze — zmalały, jakby coś w nim się zamknęło.

— Ty to widziałaś — powiedział. To nie było pytanie.

Maise skinęła głową.

— Kiedy?

— Dziś. Przed chwilą. Kiedy sprawdzałam, czy ma wystarczająco ciepło.

Vainer pokiwał głową, powoli, mechanicznie, jak zabawka na baterie, która powtarza ten sam ruch do wyczerpania energii.

— I co zrobisz?

Pytanie zawisło w powietrzu między nimi. Maise spojrzała na brata, próbując odczytać, co ma na myśli. Czy pyta o jej plan działania? Czy o jej moralny kompas? Czy może — co było najbardziej niepokojące — czy pyta, czy ona sama jest zagrożeniem?

— Nie wiem — odpowiedziała w końcu. — Muszę to przemyśleć.

— Przemyśleć? — Vainer zaśmiał się, krótko, bez radości. — Maise, to nie jest żadna algebra — powiedział twardo. — To nie jest task, który sobie rozwiążesz w headspace jak jakiś clean algorytm. To jest… — zaciął się na sekundę, szukając właściwego labela — …to jest runtime. Surowy, zbugowany runtime, gdzie ludzie glitchują siebie nawzajem i nie ma żadnego happy patha, tylko same złe branche.

Maise patrzyła na brata. W jego głosie było coś nowego — nie tylko gniew, ale rozczarowanie. Jakby właśnie zdał sobie sprawę, że jego siostra, którą zawsze uważał za najmądrzejszą osobę, jaką znał, może być równie bezradna jak wszyscy inni.

— Masz rację — powiedziała cicho.

Vainer kiwnął głową, jakby to było to, czego chciał usłyszeć. Albo jakby po prostu nie wiedział, co odpowiedzieć.

W ciszy, która nastąpiła, Maise usłyszała coś. Było to ciche, niemal niezauważalne — cichy, rytmiczny dźwięk, jakby ktoś stukał palcem w szybę. Ale nie z zewnątrz. Z wewnątrz.

Spojrzała na Ophelię. Staruszka leżała nieruchomo, jej oczy zamknięte, oddech płytki. Ale jej dłoń — ta, która leżała na wierzchu kołdry — poruszała się. Palce stukały w rytm, który Maise niemal rozpoznała.

— Vainer — szepnęła. — Spójrz.

Vainer podniósł się i podszedł do łóżka. Oboje patrzyli na dłoń Ophelii, na te cienkie, kościste palce, które stukały w powietrze jakby grając na niewidzialnym instrumencie.

— To jest... — Vainer urwał, nasłuchując.

Maise skoncentrowała się. Stukania były nieregularne, ale nie chaotyczne. Krótkie serie, przerwy, dłuższe serie. Jakby ktoś próbował przekazać wiadomość w języku, którego nie używano od dekad.

— To Morse'a — powiedziała w końcu, głos pozbawiony emocji. — To alfabet Morse'a.

Vainer spojrzał na nią z niedowierzaniem. — Wiesz alfabet Morse'a?

— Nauczyłam się, gdy miałam jedenaście lat. — Maise nie odrywała wzroku od dłoni babci. — Myślałam, że może być przydatny. W przypadku... sytuacji awaryjnych.

Jaka sytuacja awaryjna wymagała znajomości alfabetu Morse'a dla jedenastolatki? Vainer nie pytał. Wiedział już, że niektóre pytania prowadziły do miejsc, z których nie było powrotu.

Maise skupiła się na stukaniach. Przekładała je w myślach, litera po literze, słowo po słowie. Było to trudniejsze, niż się spodziewała — palce Ophelii drżały, rytm był niestabilny, a ona sama musiała domyślać się, gdzie kończy się jedna litera, a zaczyna następna.

Ale powoli, mozolnie, wiadomość zaczęła nabierać kształtu.

Pierwsze słowo: NIE.

Drugie: MÓW.

Trzecie: IM.

Czwarte: NIC.

Nie mów im nic.

Maise poczuła, jak jej krew zwalnia, jakby ktoś odkręcił kran w jej żyłach. Nie mów im nic. Nie mów komu? Im — to oznaczało ją i Vainera?

— Co to znaczy? — zapytał Vainer, który zauważył zmianę w wyrazie twarzy siostry.

Maise otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, ale w tym momencie dłoń Ophelii zatrzymała się. Palce zamarły w połowie ruchu, jakby ktoś wciął baterie z niewidzialnego instrumentu. Staruszka westchnęła — długi, przeciągły oddech, który brzmiał jak wydawanie ostatniego powietrza z balonu — i znów zamknęła oczy.

— Babciu? — Maise pochyliła się nad nią, dotykając jej dłoni. Była zimna, sucha, pozbawiona tego rytmicznego stukania, które chwilę wcześniej wypełniało pokój. — Babcia, co masz na myśli? Nie mów komu nic? O czym nie mamy mówić?

Ophelia nie odpowiedziała. Nie mrugnęła. Nie oddychała inaczej niż wcześniej — płytko, nieregularnie, jakby każdy oddech był kradziony z czyjejś innej płuc.

Maise wstała. Jej noga, ta z blizną, zdrętwiała od długiego stania w bezruchu, i gdy zrobiła krok, poczuła familiarny, słaby ból, który towarzyszył jej od dzieciństwa. Przyzwyczaiła się do niego, jak przyzwyczaiła się do wielu rzeczy — do ciszy w domu, do nieobecności matki, do własnej obecności, która wydawała się zawsze zbyt mała lub zbyt duża w każdym pomieszczeniu.

— Idę zobaczyć, gdzie jest tata — powiedziała do Vainera, nie odwracając się.

— A ja mam tu zostać? — zapytał brat. Jego głos brzmiał młodziej niż zwykle, jakby sytuacja cofnęła go o lata, do czasów, gdy nocne koszmary były jeszcze prawdopodobne.

— Tak — odpowiedziała Maise. — Jeśli babci się coś stanie, krzyknij. Głośno.

Wyszła z pokoju, nie czekając na odpowiedź. Korytarz był ciemny, oświetlony tylko przez słabe światło z kuchni na dole. Schody skrzypiały pod jej stopą w znajomy sposób — trzeci stopień od góry, ten dźwięk, który towarzyszył jej od dzieciństwa, gdy wymykała się nocą do kuchni, by czytać w blasku lodówki.

Kuchnia była pusta. Garnek z herbatą stał na kuchence, parując lekko, ale Brandon nie był w środku. Maise spojrzała przez okno na ogród — tam też nikogo. Wróciła do korytarza, tym razem skręcając w stronę gabinetu ojca.

Drzwi były zamknięte, ale słychać było stłumiony głos. Maise zatrzymała się, przyłożyła ucho do drewna. Brandon rozmawiał przez telefon, jego głos brzmiał inaczej niż zwykle — niżej, bardziej zdecydowanie, z nutą czegoś, co mogło być gniewem lub lękiem.

— ...nie mogę tego zrobić, Lareino — słyszała Maise. — Nie w tym stanie. Ona ledwo żyje...

Cisza, podczas której Lareina mówiła coś po drugiej stronie.

— Wiem, że to twa matka — kontynuował Brandon. — Ale to nie zmienia faktu, że dzieci... tak, dzieci widzą wszystko. Maise szczególnie. Ona za dużo widzi...

Kolejna cisza, dłuższa. Maise mogła sobie wyobrazić twarz matki — tę samą twarz, którą widziała na ostatnim zdjęciu, które przysłała z Zurychu, tę samą uśmiechniętą, obcą twarz kobiety, która zostawiła dzieci, by uciec przed własną matką.

— Dobrze — powiedział Brandon w końcu. — Zadzwonię do ciebie jutro. Nie... nie mów im nic. Jeszcze nie.

Słyszała odłożenie słuchawki. Odsunęła się od drzwi, szybko, cicho, i zdążyła dojść do połowy korytarza, zanim drzwi gabinetu się otworzyły.

— Maise — głos Brandona zatrzymał ją. — Słyszałaś?

Nie odwróciła się od razu. Pozwoliła, by jej twarz przybrała wyraz, który chciała pokazać — zaskoczenie, nie winę — i dopiero wtedy obejrzała się przez ramię.

— Słyszałam, że rozmawiałeś z kimś — powiedziała. — Nie wiedziałam, że to mama.

Brandon spojrzał na nią długo, badawczo. W jego oczach — tych samych niebieskich co u niej, ale zmęczonych, zapadniętych — widać było coś, co przypominało podziw. Albo litość. Albo oba.

— Wejdź do gabinetu — powiedział w końcu. — Musimy porozmawiać.

Maise nie ruszyła się od razu. Spojrzała w górę, na schody prowadzące do pokoju babci, na Vainera, który zapewne siedział tam teraz sam, zastanawiając się, gdzie jest jego siostra. Potem spojrzała z powrotem na ojca.

— Dobrze. Ale najpierw muszę coś sprawdzić.

— Co?

Maise już szła w stronę schodów, jej kroki szybkie, zdecydowane. — Coś, co babciu zabrało pięć minut, żeby mi powiedzieć — rzuciła przez ramię. — A co tobie zajęło całe życie, żeby ukryć.

Brandon stał w korytarzu, patrząc za nią, gdy biegła po schodach. Jego twarz — ta twarz, którą Maise znała od dziecka, twarz, która pojawiała się w jej snach częściej niż twarz matki — wyrażała coś, czego nie potrafiła odczytać. Nie teraz. Może później, gdy będzie miała więcej informacji, więcej kontekstu, więcej kawałków układanki.

Ale teraz była tylko w pokoju babci, z Vainerem, który patrzył na nią z przerażeniem, i z Ophelią, która znowu nie ruszała się, nie mówiła, nie istniała w żaden sposób, który można było zmierzyć.

— Co się stało? — zapytał Vainer. — Co powiedział tata?

Maise nie odpowiedziała od razu. Podeszła do łóżka babci, do tego miejsca, gdzie kołdra zakrywała szyję. Ostrożnie, powoli, jakby demontowała bombę, odchyliła materiał.

Siniak był tam, gdzie go zostawiła. Nie wyobrażenie. Nie projekcja. Rzeczywistość, w kolorach, których nie można było zakwestionować.

— Vainer — powiedziała cicho, nie odrywając wzroku od szyi babci. — Czy ty wiesz, skąd się to wzięło?

Vainer podszedł bliżej. Zobaczył siniak i wstrzymał oddech. Jego twarz — ta twarz, która jeszcze godzinę temu była twarzą dziecka — stała się czymś innym. Starszym. Bardziej zmęczonym.

— Nie wiem. Ale... — zawahał się. — Ale wczoraj, jak weszła pielęgniarka, złapałem audio z pokoju babci — powiedział cicho. — Brzmiało jakby ktoś robił tam transfer. Albo… jakby coś było przenoszone między stanami.

Maise odwróciła się do brata.

— Czemu mi nie powiedziałeś?

— Bo myślałem, że to standardowy protokół — wyrzucił Vainer, głos mu się lekko załamał. — Że to część care pipeline, nie wiem… — przetarł dłonią włosy, jakby szukał resetu w cudzym ruchu — ona jest sparaliżowana, Maise. Zero mobility. Ktoś musi ją podnosić, feedować, ogarniać higienę. To nie jest… — urwał — …żaden naruszony system.

— Siniak na szyi to nie jest pranie — powiedziała Maise cicho.

Vainer zamilkł. W pokoju zapadła cisza, która miała smak i konsystencję — metaliczna, gęsta, jak krew, która zdążyła już zeskrobać się z rany.

— Co zrobisz? — zapytał w końcu Vainer.

Maise nie odpowiedziała od razu. Podeszła do okna, do tego samego, przy którym stała na początku, gdy światło jeszcze było żółte, a dzień wydawał się zwykły. Teraz było fioletowo-pomarańczowe, zmierzchowe, pełne cieni, które nie wiedziały, czy są jeszcze dniem, czy już nocą.

W odbiciu szyby zobaczyła siebie. Blada, eteryczna, z włosami jak aureola wokół twarzy. I za sobą — Vainera, który patrzył na nią z tym samym wyrazem, który widziała u ojca w korytarzu. Podziw. Litość. Strach.

Ale też coś innego. Coś, co rozpoznała, bo nosiła to w sobie od lat.

Ciekawość. Nie tę niewinną, dziecięcą. Tę ciemną, głodną, tę, która prowadziła ludzi do otwierania zamkniętych drzwi, do czytania cudzych listów, do stawania w miejscach, gdzie nie powinni być.

Ciekawość, która zabijała koty. I czasem coś więcej.

— Maise — powiedział Vainer cicho. — Odpowiedz mi. Co zrobisz?

Maise odwróciła się od okna. Spojrzała na brata, potem na babcię, potem z powrotem na brata. W jej oczach — tych niebieskich, trudnych do odczytania — pojawiło się coś, czego nigdy wcześniej tam nie widział.

Decyzja. Nie tę nagłą, impulsywną. Tę zimną, wyważoną, tę, która przychodzi po długim milczeniu.

— Znajdę prawdę — powiedziała cicho. — Cokolwiek to znaczy. Cokolwiek to kosztuje.

Vainer przytaknął, powoli, jakby ważył każdy ruch.

— A jeśli prawda będzie gorsza niż to, co myślimy?

Maise uśmiechnęła się. Nie był to uśmiech radości — był to uśmiech kogoś, kto właśnie zdał sobie sprawę, że gra, w którą grał, skończyła się, a zaczęła inna, z zupełnie innymi zasadami.

— Wtedy będziemy wiedzieć — powiedziała. — A wiedza jest lepsza niż to, co mamy teraz. Prawda?

Vainer nie odpowiedział. W jego oczach pojawiło się coś, co przypominało strach, ale też coś innego — ulgę, może. Albo akceptację.

W pokoju zapadła cisza. Nie ta aktywna, napięta cisza rozmowy, ale ta pasywna, pusta cisza, która napełnia pomieszczenia, gdy wszyscy wyczerpali swoje słowa.

Maise wróciła do okna. Zmierzch gęstniał, fiolet przechodził w granat, a granat w czerń. W odbiciu szyby zobaczyła teraz tylko siebie — swoją bladą twarz, swoje szeroko otwarte oczy, swoje usta, które poruszały się bezgłośnie, powtarzając słowa, których nie była świadoma.

Nie mów im nic.

Co nie mieli wiedzieć? I dlaczego Ophelia, sparaliżowana, nieprzytomna staruszka, nagle zdecydowała się przekazać tę wiadomość w kodzie, którego używano sto lat temu, w czasach wojen i szpiegów?

Maise nie miała odpowiedzi. Ale miała pytania. I miała decyzję — tę zimną, wyważoną, która zaprowadzi ją tam, gdzie odpowiedzi czekały.

Za jej plecami, w łóżku, Ophelia Delvarez leżała nieruchomo, jej oddech płaski i regularny. Ale na jej twarzy — tej przezroczystej, pergaminowej twarzy — pojawił się wyraz, którego nie było tam od miesięcy.

Uśmiech. Nie ten radosny. Ten boleśnie świadomy. Ten, który noszą ludzie, którzy właśnie postawili ostatnią figurę w długiej grze, i wiedzą, że choć sami jej nie dożyją, ruch został wykonany.

Za oknem, w ogródku, który Lareina Delvarez kiedyś pielęgnowała, a teraz zarastał chwastami, coś się poruszyło. Cień, który nie mógł tam być, bo księżyc jeszcze nie wzeszł, a latarnie były zbyt daleko. Cień, który przesunął się między drzewami, zniknął za krzakiem, pojawił się znowu bliżej domu.

Maise nie zauważyła. Stała przy oknie, wpatrzona w własne odbicie, w swoje niebieskie oczy, które patrzyły z powrotem na nią z wyrazem, którego nie potrafiła odczytać.

Za nią, w pokoju, Vainer usiadł ponownie na podłodze, opierając głowę o ścianę. Zamknął oczy, próbując zapamiętać dźwięki, które słyszał — stukania palców babci, ich rytm, ich sekret. Ale już zaczynał wątpić, czy naprawdę je słyszał, czy tylko chciał je usłyszeć, czy to wszystko było tylko grą wyobraźni, która wypełniała ciszę zbyt głośną na to, by ją znieść.

A na zewnątrz, w ogrodzie, cień wciąż się poruszał, zbliżając się do domu, do okna, do pokoju, gdzie trwała cisza, która nie była już pusta, ale napełniona słowami, które nie zostały wypowiedziane, sekretami, które czekały na odkrycie, i groźbą, której nikt jeszcze nie widział, ale która już była tam, ukryta w cieniu, cierpliwa, gotowa.